Oy nurli kechada ozg‘in, och bo‘ri yo‘lda semiz, yaltiroq junli bir itni uchratib qoldi.

— Do‘stim, qanday qilib bunday semirib ketding? — so‘radi bo‘ri. — Men kechayu kunduz ov qilaman, ammo qornim to‘ymaydi.

— Mendek xizmat qilsang, sen ham shunday bo‘lasan, — dedi it. — Xo‘jayinimning uyini qo‘riqlayman, o‘g‘rilarni quvlayman. Buning evaziga menga ovqat, issiq joy berishadi, erkalashadi.

— Ajoyib! — dedi bo‘ri. — Men ham sen bilan boraman.

Ular birga yo‘lga tushishdi. Shu payt bo‘ri itning bo‘ynida junining yeyilib qolganini ko‘rdi.

— Bo‘yningga nima bo‘lgan?

— E, arzimas narsa, — dedi it. — Kunduzi meni zanjirga bog‘lab qo‘yishadi, bo‘yinbog‘imning izi.

— Zanjirga? — bo‘ri to‘xtab qoldi. — Demak, xohlagan joyingga borolmaysanmi?

— Har doim ham emas. Lekin buning nima ahamiyati bor?

— Juda katta ahamiyati bor, — dedi bo‘ri. — Xayr, do‘stim. Men zanjirdagi to‘q qorindan erkin ochlikni afzal ko‘raman.

Va u o‘rmonga qarab yugurib ketdi.

Hikmat: Erkinlik har qanday to‘q hayotdan qimmatroq.