Qariya sher endi ov qila olmaydigan bo‘lib qoldi. Shunda u hiyla o‘ylab topdi: g‘origa yotib olib, o‘zini qattiq kasal qilib ko‘rsatdi va hayvonlarni birma-bir «oxirgi vidolashuv»ga chaqira boshladi. Kim kirsa, sher uni yeb qo‘yardi.

Navbat tulkiga keldi. Tulki g‘orning og‘ziga keldi-yu, ichkariga kirmay, uzoqdan salom berdi.

— Nega kirmayapsan, do‘stim? — so‘radi sher zaif ovozda.

— Kirardim-u, — dedi tulki, — ammo g‘oringga qarab ketgan izlar ko‘p, qaytib chiqqan birorta ham iz yo‘q.

Hikmat: Dono odam boshqalarning kulfatidan ogoh bo‘lib, o‘zini asraydi.