Qarg‘a qayerdandir bir bo‘lak pishloq topib, daraxt shoxiga qo‘ndi. Endi uni yemoqchi bo‘lib turgan edi, pastdan tulki o‘tib qoldi. Pishloqning hidi tulkining burniga urildi.

Tulki daraxt tagiga kelib, shirin ovozda gap boshladi:

— Voy, qanday go‘zal qush! Patlari qanday yaltiraydi, qomati qanday kelishgan! Shunday chiroyli qushning ovozi ham, albatta, eng yoqimli bo‘lsa kerak. Bir kuylab bersangiz, sizni qushlar shohi deb tan olardim.

Qarg‘a maqtovdan erib ketdi. U ovozini ko‘rsatmoqchi bo‘lib, tumshug‘ini katta ochdi va bor kuchi bilan:

— Qarr! — deb qichqirdi.

Pishloq pastga tushdi. Tulki uni ilib olib, bir zumda yutib yubordi.

— Ovozing bor ekan, aziz qarg‘a, — dedi tulki tumshug‘ini yalab. — Faqat aqling yetishmas ekan.

Hikmat: Xushomadgo‘y o‘zini maqtaganga ishonganlar hisobiga yashaydi.