Birinchi saboq: kichik qadam ham hisobga kiradi. Ilgari men bir soat o‘qiy olmasam, umuman o‘qimasdim. Endi bilaman: o‘n daqiqa ham nol daqiqadan ko‘p. Muhimi — zanjirni uzmaslik.

Ikkinchi saboq: «men kimman» degan savol odatni mustahkamlaydi. «Testga tayyorlanishim kerak» deb o‘zimni majburlash bilan «men har kuni o‘qiydigan odamman» deb o‘ylash o‘rtasida katta farq bor. Ikkinchisi ichki g‘urur va barqarorlik beradi.

Uchinchi saboq: telefonni boshqa xonaga qo‘yish — eng oddiy, lekin eng kuchli usul. Kitobdan keyin men o‘qish paytida telefonni ko‘rinmaydigan joyga olib qo‘yishni boshladim. Iroda kuchiga tayanish o‘rniga signalni yo‘q qilish ancha samarali.

To‘rtinchi saboq: yangi odatni eski odatga ulash. «Bomdoddan keyin», «nonushtadan keyin», «darsdan qaytgach» kabi tayyor nuqtalar bor. Yangi ishni shularning ortidan qo‘ysangiz, uni unutish qiyinlashadi.

Beshinchi saboq: natija kechikadi, lekin keladi. Imtihonga tayyorgarlikda birinchi oylarda o‘sish sezilmaydi va odam ruhan tushadi. Muz misolini eslash yordam beradi: hozirgi mehnat bekor ketmayapti, u yig‘ilmoqda.

Oltinchi saboq: rejani buzish — fojia emas. Bir kun qoldirdim, demak, hammasi tamom, deb o‘ylash eng xavfli fikr. «Ikki marta qoldirma» qoidasi o‘zimni kechirishga va tezda izga qaytishga yordam beradi.

Yettinchi saboq: tizimni o‘lchash kerak. Oddiy daftar yoki kalendarda o‘qigan sahifalar, yechgan testlar sonini belgilab borish o‘zim haqimda halol ma’lumot beradi va o‘sishni ko‘rinarli qiladi. Ko‘rinadigan natija esa davom etishga kuch beradi.