Birinchi saboq: telefon yonimda tursa, men to‘liq ishlamayapman. Hatto ovozi o‘chiq telefon ham diqqatimning bir qismini oladi. Endi o‘qish vaqtida uni boshqa xonaga olib chiqib qo‘yaman.

Ikkinchi saboq: «ko‘p soat o‘tirdim» degani «ko‘p o‘qidim» degani emas. To‘liq jamlangan bir soat chalg‘ib o‘tgan uch soatdan qimmatroq. Endi men vaqtni emas, diqqat sifatini ham hisobga olaman.

Uchinchi saboq: chuqur ishni jadvalga yozish kerak. Agar men uni «bo‘sh vaqtim bo‘lsa» deb qoldirsam, bo‘sh vaqt hech qachon kelmaydi. Har kuni ma’lum soatlarni faqat qiyin vazifalarga ajratish — eng ishonchli yo‘l.

To‘rtinchi saboq: zerikish — dushman emas. Navbatda turganda telefonga qaramay, shunchaki o‘ylab turish odati diqqatni mustahkamlaydi. Yaxshi g‘oyalar ko‘pincha aynan shunday «bo‘sh» paytlarda keladi.

Beshinchi saboq: har bir ilovaga «nima uchun?» degan savol bilan qarash. Agar ilova mening maqsadimga — o‘qishimga, kasbimga, yaqinlarim bilan munosabatimga — sezilarli foyda bermasa, uni telefondan o‘chirish yoki undan foydalanishni cheklash kerak.

Oltinchi saboq: kun oxirida ishni yopish ham ish. Kechqurun ertangi rejani yozib, keyin darslarni o‘ylamay dam olish — dangasalik emas, ertangi chuqur ish uchun tayyorgarlik.

Yettinchi saboq: diqqat — yangi davrdagi boylik. Sun’iy intellekt va texnologiyalar ko‘p oddiy ishni o‘z zimmasiga olayotgan bir paytda, chuqur o‘ylay oladigan, murakkab narsani tez o‘rgana oladigan odam har doim kerak bo‘ladi. Bu ko‘nikmani yoshlikdan mashq qilish — kelajakka eng yaxshi investitsiya.