Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:

«Bir kishi Nabiy sollallohu alayhi vasallamning oldilariga kelib: „Men qattiq qiynalganman (ochman)“, dedi. U zot ayollaridan biriga odam yubordilar. U: „Sizni haq bilan yuborgan Zotga qasamki, huzurimda suvdan boshqa narsa yo‘q“, dedi. So‘ng boshqasiga yubordilar, u ham shunday dedi. Hammalari shunday deyishdi. Shunda u zot: „Kim bu kecha buni mehmon qiladi?“ dedilar. Ansorlardan bir kishi: „Men, ey Allohning Rasuli“, dedi.»

«U mehmonni uyiga olib borib, xotiniga: „Huzuringda biror narsa bormi?“ dedi. U: „Yo‘q, faqat bolalarimning ovqati bor“, dedi. Er: „Ularni biror narsa bilan ovuntir. Kechki ovqat so‘rasalar, ularni uxlatib qo‘y. Mehmonimiz kirganda chiroqni o‘chir va unga o‘zimiz ham yeyayotgandek ko‘rinaylik“, dedi. Ular o‘tirishdi, mehmon ovqatlandi, er-xotin esa och holda tunashdi. Tong otgach, u Nabiy sollallohu alayhi vasallamning huzurlariga bordi. U zot: „Alloh sizlarning bu kecha mehmoningizga qilgan ishingizdan ajablandi“, dedilar».

Manba: Buxoriy va Muslim rivoyati (muttafaqun alayh); lafz Muslimniki. Buxoriyning rivoyatida shu voqea munosabati bilan Hashr surasining 9-oyati nozil bo‘lgani aytiladi: «...O‘zlari muhtoj bo‘lsalar ham, (boshqalarni) o‘zlaridan ustun qo‘yadilar...»

Bu oila mehmonni xijolat qilmaslik uchun chiroqni o‘chirib, o‘zlari yeyayotgandek ko‘rsatishgan. Ular bergan narsa ko‘p emas edi — bir kecha ovqati. Ammo uni Alloh ajablanadigan darajada samimiyat bilan berishgan.

Mehmondo‘stlikning qadri dasturxonning to‘kinligida emas, mezbonning ko‘nglida. Kamtarona dasturxon chin dil bilan yozilsa, hashamatli, ammo maqtanish uchun yozilgan dasturxondan ulug‘.