Abdulloh ibn Mas’ud roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:

«Nabiy sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Qalbida zarra miqdorida kibr bo‘lgan kishi jannatga kirmaydi“. Bir kishi: „Odam kiyimi chiroyli, kovushi chiroyli bo‘lishini yaxshi ko‘radi-ku“, dedi. U zot: „Albatta, Alloh go‘zaldir, go‘zallikni yaxshi ko‘radi. Kibr — haqni inkor qilish va odamlarni kamsitishdir“, dedilar».

Manba: Muslim rivoyati.

Bu hadis muhim bir tushunchani to‘g‘rilaydi: chiroyli kiyinish, ozoda yurish kibr emas. Kibr — to‘g‘ri gapni «men aytmaganim uchun» qabul qilmaslik va boshqalarni o‘zidan past ko‘rish.

O‘zingizni tekshiring: xatoyingizni ko‘rsatishganda tan olasizmi? Kiyimi, tili yoki qishlog‘i uchun kimnidir kamsitasizmi? Kibrning belgisi tashqi ko‘rinishda emas, mana shu munosabatlarda.