2-bob. Tavba
Alloh taolo aytadi: «Ey mo‘minlar, barchangiz Allohga tavba qilinglar, shoyad najot topsangiz» (Nur surasi, 31-oyat ma’nosi).
7. Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning shunday deganlarini eshitdim: „Allohga qasamki, men bir kunda yetmish martadan ham ko‘proq Allohga istig‘for aytaman va Unga tavba qilaman“».
Manba: Buxoriy rivoyati.
8. Ag‘arr ibn Yasor al-Muzaniy roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Ey odamlar, Allohga tavba qilinglar va Undan mag‘firat so‘ranglar. Albatta, men bir kunda yuz marta tavba qilaman“».
Manba: Muslim rivoyati.
9. Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning xizmatkorlari Anas ibn Molik roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Alloh bandasining tavbasidan, sizlardan biringiz sahroda tuyasini yo‘qotib qo‘yib, so‘ng uni topib olgandagi xursandchiligidan ham ko‘ra ko‘proq xursand bo‘ladi“».
Manba: Buxoriy va Muslim rivoyati (muttafaqun alayh).
10. Abu Muso al-Ash’ariy roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Nabiy sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Albatta, Alloh taolo kunduzi gunoh qilganning tavbasini qabul qilish uchun kechasi qo‘lini yoyadi, kechasi gunoh qilganning tavbasini qabul qilish uchun kunduzi qo‘lini yoyadi. (Bu) quyosh mag‘ribdan chiqqunicha (davom etadi)“».
Manba: Muslim rivoyati.
11. Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Kim quyosh mag‘ribdan chiqishidan oldin tavba qilsa, Alloh uning tavbasini qabul qiladi“».
Manba: Muslim rivoyati.
12. Abu Sa’id Sa’d ibn Molik al-Xudriy roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi:
«Nabiy sollallohu alayhi vasallam dedilar: „Sizlardan oldin o‘tganlar orasida bir kishi to‘qson to‘qqiz jonni o‘ldirgan edi. U yer yuzi ahlining eng olimi kimligini so‘radi. Unga bir rohibni ko‘rsatishdi. U rohibning oldiga kelib, to‘qson to‘qqiz jonni o‘ldirganini aytdi va: «Menga tavba bormi?» dedi. Rohib: «Yo‘q», dedi. U rohibni ham o‘ldirib, yuzta qildi.“»
«„So‘ng yana yer ahlining eng olimi kimligini so‘radi. Unga bir olim kishini ko‘rsatishdi. U yuz jonni o‘ldirganini aytib: «Menga tavba bormi?» dedi. Olim: «Ha. U bilan tavbaning orasini kim to‘sa oladi? Falon yerga bor, u yerda Allohga ibodat qiladigan odamlar bor, ular bilan birga Allohga ibodat qil. O‘z yeringga qaytma, chunki u yomon yer», dedi.“»
«„U yo‘lga chiqdi. Yo‘lning yarmiga yetganida unga o‘lim keldi. Uning haqida rahmat farishtalari bilan azob farishtalari tortishib qolishdi. Rahmat farishtalari: «U tavba qilib, qalbi bilan Allohga yuzlangan holda keldi», deyishdi. Azob farishtalari: «U hech qachon biror yaxshilik qilmagan», deyishdi. Shunda odam suratida bir farishta keldi, uni o‘zlariga hakam qilishdi. U: «Ikki yerning orasini o‘lchanglar, qaysi biriga yaqinroq bo‘lsa, u o‘shaniki», dedi. O‘lchashdi va uni o‘zi niyat qilgan yerga yaqinroq topishdi. Uni rahmat farishtalari olib ketdi“».
Manba: Buxoriy va Muslim rivoyati (muttafaqun alayh); lafz Muslimniki.
Saboq: Tavba eshigi hayot tugaguncha va qiyomat alomatlari kelguncha ochiq. Gunohsiz Payg‘ambar sollallohu alayhi vasallam kuniga yuz marta tavba qilgan bo‘lsalar, biz bunga undan ham muhtojmiz. Tavba — faqat til bilan «kechir» deyish emas: xatoni tashlash, unga qaytmaslikka azm qilish va yomon muhitdan uzoqlashish ham tavbaning bir qismi. Eng og‘ir xatodan keyin ham umidsizlikka tushmang — qaytgan bandadan Alloh xursand bo‘ladi.