Hikoyachi — uchuvchi. U bolaligini eslab boshlaydi: olti yoshida u bir rasm chizgan edi, unda filni yutib yuborgan bo‘g‘ma ilon tasvirlangan. Lekin kattalar rasmga qarab, unda faqat shlyapani ko‘rgan va bolaga rasm chizishni tashlab, geografiya, tarix, arifmetika bilan shug‘ullanishni maslahat bergan. Shundan keyin bola rassom bo‘lish orzusidan voz kechib, uchuvchi bo‘lgan. Bu kichik voqea kitobning muhim mavzusini ochib beradi: kattalar ko‘pincha narsalarning ichini emas, faqat tashqi ko‘rinishini ko‘radi.

Yillar o‘tib, uchuvchining samolyoti Sahroi Kabirda buziladi. U odamlar yashaydigan joylardan juda uzoqda, oz miqdordagi suv bilan, cho‘l o‘rtasida yolg‘iz qoladi. Ertalab uni g‘alati ovoz uyg‘otadi: bir kichkina, sariq sochli bola undan qo‘zichoq rasmini chizib berishni so‘raydi. Bu — Kichkina shahzoda.

Asta-sekin uchuvchi bolaning hikoyasini bilib oladi. Shahzoda juda kichkina, uydan sal kattaroq sayyorada — muallif uni B-612 asteroidi deb ataydi — yashagan. Sayyorasida u har kuni vulqonlarini tozalagan va baobab nihollarini yulib tashlagan, chunki agar ularni vaqtida yo‘qotmasa, ular o‘sib, butun sayyorani yorib yuborishi mumkin edi. Bir kuni sayyorasida noyob, chiroyli, lekin injiq va mag‘rur bir gul — atirgul o‘sib chiqqan. Shahzoda uni sevib qolgan, lekin gulning injiqliklari va so‘zlari uni og‘ir ahvolga solgan va u sayyorasini tark etib, sayohatga chiqqan.

Uchuvchi shahzodaning sayyorasi haqida gapirar ekan, bir qiziq voqeani ham eslaydi. Bu kichik asteroidni bir turk astronomi kashf qilgan va bu haqda xalqaro kongressda ma’ruza qilgan. Lekin u milliy kiyimda bo‘lgani uchun hech kim unga ishonmagan. Yillar o‘tib, astronom o‘sha kashfiyotini Yevropacha kostyumda qayta tushuntirganda esa hamma uning gapiga qo‘shilgan. Muallif bu hikoya orqali kattalarning yana bir zaif tomonini kulgili tarzda ko‘rsatadi: ular ko‘pincha fikrning mazmuniga emas, uni aytayotgan odamning tashqi qiyofasiga qarab baho beradi.

Yerga yetib kelishdan oldin shahzoda bir nechta kichik sayyoraga tashrif buyuradi. Har birida bittadan kattalar yashaydi. Birinchisida hammaga buyruq berishni yaxshi ko‘radigan, lekin buyruq beradigan hech kimi yo‘q podsho bor. Ikkinchisida maqtovdan boshqa narsani eshitmaydigan shuhratparast yashaydi. Uchinchisida ichkilikboz yashaydi — u o‘z odatidan uyaladi, lekin shu uyatni unutish uchun yana ichishda davom etadi va bu doiradan chiqa olmaydi. To‘rtinchisida yulduzlarni sanab, ularni o‘z mulki deb hisoblaydigan ishbilarmon band. Beshinchisi — eng kichik sayyorada har daqiqada chiroqni yoqib-o‘chiradigan fonuschi. Oltinchisida esa hech qachon o‘z sayyorasini o‘rganmagan, hech qayerga bormaydigan geograf yashaydi. Har bir uchrashuvdan keyin shahzoda kattalarning g‘alatiligiga hayron bo‘ladi.

Geografning maslahati bilan shahzoda Yerga keladi. U cho‘lga tushadi va bu yerda birinchi bo‘lib ilon bilan uchrashadi. Keyin bir bog‘ga duch keladi, u yerda besh ming atirgul o‘sib turadi va ular uning sayyorasidagi gulga juda o‘xshaydi. Shahzoda o‘z gulini dunyoda yagona deb o‘ylagan edi va bu manzaradan qattiq qayg‘uradi.

Shunda u tulkini uchratadi. Tulki unga «qo‘lga o‘rgatish» nima ekanini tushuntiradi: bu — rishtalar o‘rnatish, bir-biriga vaqt ajratish va shu orqali bir-biri uchun dunyoda yagona bo‘lib qolish. Tulki bilan bo‘lgan suhbat kitobning yuragi hisoblanadi. Shahzoda bu yerda o‘z gulini nega boshqa minglab gullardan ajratib turishini anglab yetadi.

Uchuvchi va shahzoda birgalikda cho‘lda quduq izlashga chiqadi. Ularning do‘stligi kun sayin mustahkamlanadi. Kitob oxirida shahzoda o‘z sayyorasiga va guliga qaytishga qaror qiladi. U buni qanday amalga oshirishi va uchuvchi bilan qanday xayrlashishini bu yerda aytmaymiz — bu sahifalarni o‘zingiz o‘qib, his qilishingiz kerak.