Orolga yetib kelishimizga sanoqli kunlar qolgan edi. Bir kuni kechqurun, ish tugagach, men olma yegim keldi. Pastki palubada katta bochka bor edi, uning ichida bir nechta olma qolgan edi. Men bochka ichiga tushdim va kema chayqalishiga mos ravishda tebranib, mudrab qoldim.

Bir og‘ir odam bochkaga suyanib o‘tirdi. Bu Silverning ovozi edi. U bir necha so‘z aytmasidanoq men bochkadan chiqish fikridan voz kechdim: qo‘rquv va qiziqishdan qotib qolgandim. Uning gaplarini eshitib titrab ketdim va tushundim: kemadagi hamma halol odamlarning hayoti endi faqat mendan bog‘liq.

— Yo‘q, men emas, — dedi Silver. — Flint kapitan edi. Men esa chorak meyster edim, chunki oyog‘im bor edi. Oyog‘imni yo‘qotgan o‘sha jangda keksa Pyu ham ko‘zini yo‘qotdi. Uni operatsiya qilgan jarroh — juda zo‘r odam edi, u ham keyinroq boshqalar qatorida dorga osildi.

— Flint! — dedi yosh ovoz. Bu Dik ismli, eng yosh dengizchi edi. — U zo‘r odam edi-ya!

— Flintni ham, Ingland bilan birga ham ko‘rganman. Ammo eng zo‘ri — Flint edi. Endi, Dik, gap shu: «janoblar». Ular hammasi ichish va bekorchilikka sarflab, gado bo‘lib qolishadi. Men esa boshqacha. Pulimni bankka qo‘ydim, ehtiyot bo‘ldim. Ellik yoshdaman, bu safardan keyin men janob bo‘laman. Hamma joyim tayyor. Flintning odamlari dunyodagi eng qo‘rqmas xalq edi, lekin hatto ular ham mendan qo‘rqishardi!

— Lekin hozir hamma jamg‘armangiz qirg‘oqda qoldi-ku, — dedi Dik. — Bristolga qaytolmaysiz.

— Qayerdaligini bilasanmi? — kulib qo‘ydi Silver. — «Durbin»ni sotganman, pulni esa xotinim oldi. U hozir qayergadir ketyapti, men bilan uchrashish uchun. Men senga aytaman, chunki senga ishonaman, lekin boshqalarga aytsang... bilasan.

— Men, — dedi Dik, — avval sizning bu ishingizdan qochardim, lekin endi siz bilan birgaman. Qo‘l bering!

— Ha, sen mard yigitsan, — dedi Silver. — Va seni janob qilaman.

Endi tushundim: Silver yosh dengizchini o‘z tomoniga og‘dirdi. Bu oshpaz qaroqchi edi!

Shu payt Isroil Xends kelib, ularga qo‘shildi.

— Dik biz bilanmi? — so‘radi u.

— Ha, — dedi Silver.

— Lekin, Barbekyu, — dedi Xends, — qancha kutamiz? Men kapitan Smolletning buyruqlaridan to‘yib ketdim. Tezroq kayutaga bostirib kirib, ularning sharob-u go‘shtlarini o‘zim yemoqchiman.

— Isroil, — dedi Silver, — sening boshing hech qachon ishlamaydi. Lekin quloqlaring katta. Shuning uchun eshit: biz kutamiz. Men oxirgi daqiqagacha kutaman. Kapitan Smollet — birinchi darajali dengizchi, bizni orolga u olib boradi. Skvayr va doktorda xarita bor. Biz ular xazinani topishini va kemaga yuklashini kutamiz. Keyin ko‘ramiz. Agar sizlarga — itlarga — ishonsam edi, men Smolletni yarim yo‘lgacha ham olib borardim.

— Va keyin ular bilan nima qilamiz? — so‘radi Dik.

— Mana bu menga yoqadi, — dedi Silver. — Ishga yarasha savol. Ikki yo‘l bor: yo ularni orolda tashlab ketamiz, yo cho‘chqadek so‘yamiz. Biz ularni qirg‘oqda qoldirsak, ular qaytib kelishi mumkin. Shuning uchun men bunga qarshiman. O‘lganlar tishlamaydi. Men parlamentga borib, aravada yursam, hech kimning qaytib kelishini istamayman. Faqat bitta iltimosim bor: Trelounini menga qoldiringlar. Uning boshini o‘z qo‘lim bilan buraman.

So‘ng u Dikni olma olib kelishga yubordi. Men bochka ichida qotib qoldim. Dik bochkaga qo‘l uzatmoqchi bo‘lganida, Xends:

— Olma emas, rom olib kel, — dedi.

Men omon qoldim! Dik rom keltirdi. Ular ichib, qo‘zg‘olon haqida gaplashishdi. Shu payt tepadan qichqiriq eshitildi:

— Yer! Yer ko‘rindi!