Men kemaning tumshug‘iga chiqib olgan zahotim yelkanlar yana bir marta shiddat bilan qarsilladi va kema burildi. Men deyarli dengizga yiqildim.

Paluba bo‘m-bo‘sh edi. Sindirilgan shisha va rom dog‘lari hamma joyda edi. Keyin men ularni ko‘rdim. Ikki qaroqchi palubada yotardi. Qizil qalpoqli Obrayen o‘lik edi: u qo‘llarini yoyib, chalqancha yotardi, tishlari irshayib qolgan edi. Isroil Xends esa devorga suyanib o‘tirardi, boshi ko‘kragiga tushgan, yuzi oqarib ketgan edi. Kema chayqalganda o‘lik Obrayen ham xuddi tirikdek u yoqdan bu yoqqa sirpanardi.

Men yaqinlashganimda Xends ingrab, ko‘zini ochdi.

— Brendi, — dedi u zaif ovozda.

Men pastga tushib, kayutadan bir shisha brendi topdim. O‘zim esa suv ichib, non va pishloq yedim. Xends brendini ko‘p ichdi, keyin menga qaradi.

— Xo‘sh, — dedi u, — sen qayerdan kelding?

— Janob Xends, — dedim men, — men bu kemani egallash uchun keldim. Endi meni kapitan deb bilishingiz kerak.

U menga qarab qo‘ydi, lekin hech narsa demadi. Uning yuzi biroz qizargandi, lekin hali ham zaif ko‘rinardi.

— Aytganday, — dedim men, — bu bayroqqa toqat qilolmayman.

Men sakrab, qaroqchi bayrog‘i — Jolli Rojerni tushirdim va uni dengizga uloqtirdim.

— Xudo qirolni asrasin! — dedim men qalpog‘imni silkitib. — Kapitan Silverning oxiri keldi!

Xends meni yashirin, ayyor nigoh bilan kuzatib turardi.

— Kapitan Xokins, — dedi u nihoyat, — siz qirg‘oqqa chiqmoqchisiz, menimcha. Kel, gaplashaylik. Mana bu bechora Obrayen — u o‘ldi. Endi kemani kim boshqaradi? Sen qo‘lingdan kelmaydi, men esa yaradorman. Menga ovqat, ichimlik va yaramni bog‘lash uchun ro‘mol ber. Men esa senga kemani qanday boshqarishni aytaman. Bu adolatli bitim, shundaymi?

— Bitta shart bor, — dedim men. — Biz Shimoliy ko‘rfazga boramiz va kemani o‘sha yerda qirg‘oqqa chiqaramiz.

— Albatta, — dedi u. — Men oxirgi tentak emasman. Men nima qilishim kerakligini bilaman. Endi bu kema senikidek.

Men unga ovqat va suv berdim, kayutadan topgan ipak ro‘molim bilan sonidagi chuqur yarani bog‘ladim. U bir oz yedi, yana brendi ichdi va ko‘zlariga jon kirib, o‘tirgan joyida to‘g‘rilandi. Endi u boyagi o‘lim to‘shagidagi odamga o‘xshamas, tez gapirar va menga buyruq bera boshlagan edi.

Biz shunday kelishdik. Uch daqiqadan so‘ng «Ispanyola» shamolni yelkanlariga to‘ldirib, Xazina orolining shimoliy qirg‘og‘i bo‘ylab suzib bordi. Men rulni boshqarardim, Xends esa menga yo‘l ko‘rsatardi. Men juda baxtli edim. Lekin Xendsning ko‘zlari meni doimiy kuzatardi. Uning lablarida esa qandaydir g‘alati, ayyor tabassum bor edi.