Dunyoda bunday umidsizlik bo‘lmasa kerak. Qaroqchilar xuddi kaltaklangandek qotib qolishdi. Faqat Silver bir lahzada o‘zini qo‘lga oldi. U menga qo‘shog‘izli to‘pponchani uzatdi.

— Jim, — dedi u sekin, — ehtiyot bo‘l, endi ishlar boshqacha bo‘ladi.

U yana tomonini o‘zgartirdi! Men bunga nafrat bilan qaradim, lekin to‘pponchani oldim.

Qaroqchilar chuqurga sakrab tushib, qo‘llari bilan yerni kavlay boshladi. Morgan bir oltin tanga topdi — ikki gineyli tanga. U uni qo‘lida ko‘tarib, qichqirdi:

— Ikki gineya! Mana sening yetti yuz ming funting, Silver! Sen bizni shu yerga olib kelding!

— Kavlanglar, bolalar, — dedi Silver mazah bilan. — Balki yana bir nechta topasizlar.

— Eshitdingizmi? — qichqirdi Merri. — U buni oldindan bilgan! Uning yuzini ko‘ring!

Qaroqchilar chuqurdan chiqa boshladilar. Biz chuqurning bir tomonida, ular boshqa tomonida edi. Silver qimirlamay turardi.

— Bolalar, — dedi Merri, — ana ular ikkovi. Bittasi — bizni bu yerga olib kelgan keksa cho‘loq, ikkinchisi — men yuragini o‘yib olmoqchi bo‘lgan bu kuchuk. Endi...

U qo‘lini ko‘tardi, lekin shu payt o‘rmondan uchta o‘q otildi. Merri boshi bilan chuqurga yiqildi. Boshi bog‘langan qaroqchi ham yiqildi. Qolgan uchtasi esa orqaga qarab qochdi.

Shu zahoti Silver o‘z to‘pponchasidan Merriga ikki marta o‘q uzdi.

— Jorj, — dedi u, — men sen bilan hisob-kitob qildim.

O‘rmondan doktor, Grey va Ben Gann tutuni chiqib turgan miltiqlari bilan chiqib kelishdi.

— Oldinga! — qichqirdi doktor. — Ularni qayiqlardan uzib qo‘yish kerak!

Biz qayiqlar tomonga yugurdik. Silver qo‘ltiqtayog‘i bilan bizdan orqada qolmaslikka harakat qilardi. Ammo qaroqchilar qayiqlar tomonga emas, boshqa tomonga qochib ketishgan edi.

— Rahmat, doktor, — dedi Silver hansirab. — O‘z vaqtida keldingiz, men va Xokinsni qutqardingiz. Bu Ben Gannmi? Yaxshi odamsan, Ben Gann.

— Men Ben Gannman, — dedi u xijolat tortib. — Siz qandaysiz, mister Silver? Juda yaxshi, deyishim mumkin.

— Ben, Ben, — dedi Silver, — sen meni bunday aldaganingni o‘ylamagan edim!

Endi doktor menga hamma narsani aytib berdi. Ben Gann orol bo‘ylab yolg‘iz yurganida skeletni ham, xazinani ham topgan ekan. U xazinani o‘zining g‘origa ko‘chirgan. Doktor buni bilib, xarita endi hech narsaga arzimasligini tushungan va uni qaroqchilarga bergan. Shu bilan qo‘rg‘onni ham bergan, chunki g‘orda ham ovqat, ham toza suv bor edi. Bezgak bosgan qaroqchilardan uzoqda, sog‘lom tepalikda yashash yaxshiroq edi.

Bugun ertalab men qaroqchilar bilan ekanimni bilgach, doktor Ben Gannni yugurtirib, qaroqchilarni qo‘rqitish uchun daraxtlar orasida Flintning ovozini chiqarishga yuborgan. O‘zi esa Grey bilan bizni kutib, chuqur yoniga keldi.

— Ha, — dedi Silver, — men uchun baxtli kun ekan, Xokins yonimda edi. Agar bo‘lmaganida, doktor meni o‘ldirishlariga yo‘l qo‘ygan bo‘lardi.

— Albatta, — dedi doktor quvnoq.

Biz qayiqlarga yetdik. Bittasini doktor bolta bilan buzdi, ikkinchisiga o‘tirib, Shimoliy ko‘rfazga suzdik. Kema u yerda edi: suv uni ko‘tarib, ko‘rfaz o‘rtasiga olib chiqqan edi. Biz uni langar bilan bog‘ladik.

Keyin Ben Gannning g‘origa bordik. Kirish joyida bizni skvayr kutib turardi. U menga xushmuomalalik bilan gapirdi, qochganim haqida hech narsa demadi. Silver esa unga ta’zim qildi.

— Jon Silver, — dedi skvayr, — siz razil firibgarsiz. Menga aytishdiki, men sizni sudga bermasligim kerak. Shunday bo‘lsin. Lekin o‘liklar sizning bo‘yningizda tegirmon toshidek osilib turibdi.

— Rahmat, ser, — dedi Silver yana ta’zim qilib.

G‘orning ichi keng va havosi toza edi. Bir burchakda buloq bor edi, uning ustida paporotniklar o‘sardi. Kapitan Smollet olov yonida yotardi. Uzoq burchakda esa, gulxan yorug‘ida, oltin tangalar va quymalar uyumi yaltirab turardi.

Bu Flintning xazinasi edi. Biz uni izlab shuncha uzoq yo‘l bosib kelgan edik va «Ispanyola»dan o‘n yetti kishi shuning uchun halok bo‘lgan edi.