Hayotimdagi eng g‘alati kun

Shahzoda imtihonga bir oy tayyorlandi. U ona tili va adabiyotdan yakuniy imtihon uchun o‘nlab insho yozdi, imlo qoidalarini yod oldi, hatto tushida ham tinish belgilarini qo‘yib chiqdi. Kechqurun telefonidagi budilnikni soat oltiga qo‘ydi, ustiga yana bitta eski budilnikni, ehtiyot uchun, karavot yoniga qo‘ydi.

Ertalab uni budilnik emas, onasining ovozi uyg‘otdi:

— Shahzoda! Soat sakkizdan o‘tdi-ku! Imtihoning yo‘qmidi?

Shahzoda karavotdan otilib turdi. Telefon kechasi quvvatsiz qolib, o‘chib qolgan edi. Eski budilnik esa jiringlagan, ammo uni kimdir o‘chirib qo‘ygan edi. Bu «kimdir» eshik oldida turib, qo‘lida bir dona olma bilan qiqirlayotgan olti yoshli singlisi Mubina edi.

— U juda baqirdi, — dedi Mubina beg‘ubor qiyofada. — Men uni tinchlantirdim.

Imtihon soat to‘qqizda boshlanardi. Maktabgacha avtobusda yigirma daqiqa yo‘l. Shahzoda xonadan xonaga yugurib, kiyindi, sochini taradi, sumkasini oldi va eshik oldidagi tuflisini kiyib, ko‘chaga otildi.

Oshxonadan onasining ovozi eshitildi:

— Hech bo‘lmasa bir piyola choy ich!

— Vaqtim yo‘q, oyi! — Shahzoda bir qo‘lida non, ikkinchi qo‘lida sumka bilan yo‘lakdan o‘tdi. Ko‘zguga qaramadi, chunki ko‘zguga qarasa, yana besh daqiqa ketishini bilardi. Bu, keyinroq ma’lum bo‘lishicha, kunning eng katta xatosi edi.