— Kechirasiz, bu o‘ttiz to‘rtinchi avtobus emasmi? — so‘radi u haydovchidan.

— Qirq uchinchi, qizim, — dedi haydovchi. — O‘ttiz to‘rtinchi ortimizdan kelayotgan edi.

Shahzoda keyingi bekatda tushib qoldi. Atrofga qaradi. U shaharning o‘zi hech qachon kelmagan qismida, ikki xil tuflida, qo‘lida qo‘g‘irchoqli sumka bilan turardi. Imtihonga yigirma daqiqa qolgan edi.

U qadamini tezlatib, yo‘lakdagi non do‘koniga kirdi.

— Opa, o‘n yettinchi maktab qayerda, bilasizmi? — so‘radi u novvoy ayoldan.

— O‘n yettinchi? — ayol o‘ylanib qoldi. — Shu ko‘chaning oxirida o‘n yettinchi maktab bor.

Shahzoda shoshilib, yugurmoqchi bo‘ldi, ammo onasining katta tuflisi bir qadamda oyog‘idan chiqib ketdi va yo‘lak bo‘ylab sirg‘alib, ariq bo‘yida to‘xtadi. Novvoy ayol eshik oldiga chiqib, buni ko‘rdi va kulgisini zo‘rg‘a bosdi.

— Qizim, bir daqiqa to‘xta, — dedi u va ichkaridan bir parcha ip olib chiqdi. — Mana, tuflini oyog‘ingga bog‘lab ol. Bunaqada uzoqqa borolmaysan.

Shahzoda ipni tufli ustidan o‘rab bog‘ladi. Endi u nafaqat ikki xil tuflida, balki bittasi ip bilan bog‘langan holda turardi.

Shahzoda rahmat aytib, yugurdi. Ko‘chaning oxirida haqiqatan ham maktab bor edi. Darvozasida «17-maktab» deb yozilgan. Faqat bu boshqa tumandagi o‘n yettinchi maktab edi. Darvoza oldidagi qorovul unga qarab, kulib yubordi.

— Sening maktabing Yunusobodda, bu esa Chilonzor, qizim. Shaharda o‘n yettinchi maktab bitta emas-da.

Shahzoda darvoza oldidagi skameykaga o‘tirib qoldi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi. Bir oylik tayyorgarlik, qirqta insho, tushida qo‘yilgan vergullar — hammasi bekor ketayotgandek edi.