Kamera nima ko‘rdi

Bekzod va Asilbek birinchi sinfdan beri bir partada o‘tirishardi. Mahallada ularni «egizaklar» deb atashardi, garchi biri baland bo‘yli va jiddiy, ikkinchisi past bo‘yli va doim hazilkash bo‘lsa ham. Ular bir-birining uyida tunab qolishar, bir velosipedni navbatma-navbat minishar, bir-birining sirini hech kimga aytishmasdi.

O‘ninchi sinfning kuzida maktabda qisqa filmlar tanlovi e’lon qilindi. G‘olib jamoaga viloyat yoshlar kino festivalida qatnashish huquqi berilardi. Bekzod ssenariy yozdi, Asilbek esa eng muhim narsani topdi: akasi Shohruhning professional kamerasini.

— Akam uni to‘yxonada suratga olish uchun bir yil pul yig‘ib olgan, — dedi Asilbek kamerani ehtiyotkorlik bilan g‘ilofidan chiqarib. — Uch kunga berdi. Shart bilan: bitta tirnalgan joy ham bo‘lmasin.

— Bo‘lmaydi, — dedi Bekzod va kamerani qo‘liga oldi. U og‘ir, sovuq va juda qimmat ko‘rinardi. — Biz bilan u xuddi muzeydagidek turadi.

Ikki kun hammasi yaxshi bo‘ldi. Ular mahalla ko‘chalarida, eski choyxona oldida, ariq bo‘yida suratga olishdi. Bekzodning singlisi bosh rolni o‘ynadi, mahalladagi Rahim bobo esa birinchi marta kinoda chiqqanidan juda faxrlandi.