Kechqurun Nilufar buvisining uyiga bordi. Ra’no buvi 2020-yilda tug‘ilgan, yoshligida qo‘lda ishlaydigan koshinkor-restavrator bo‘lgan edi. Uning devorlari eski suratlar bilan to‘la: unda yosh Ra’no iskala ustida, qo‘lida mo‘yqalam bilan, Ulug‘bek madrasasining naqshlarini tiklayotgan edi.

— Robotlar Sherdorni tuzatayapti, — dedi Nilufar. — Ko‘hak aytdi, eskirgan koshinlarni yangisiga almashtirishyapti.

Ra’no buvi choy quyayotgan qo‘lini to‘xtatdi.

— Almashtirishyapti? Tuzatish emas, almashtirishmi?

— Ha. Yangilarini uch o‘lchamli printerda bosishadi. Ular juda mukammal chiqadi, buvi. Rangi bir xil, chiziqlari tekis.

Buvining yuzida g‘alati ifoda paydo bo‘ldi. U javondan eski charm g‘ilofli lupani olib, Nilufarga uzatdi.

— Ertaga borib, yangi koshinni eskisining yoniga qo‘yib qara, — dedi u. — Keyin menga nima ko‘rganingni aytasan.

— Nimani ko‘rishim kerak?

— Buni o‘zing topasan, — buvi kulimsiradi. — Men aytsam, sen faqat ishonasan. O‘zing ko‘rsang, bilasan.