Tumandagi hushtak

Avgust oyining oxirida Akmal tog‘a butun oilani Zominga olib bordi. Jahongir o‘n olti yoshda edi va o‘zini allaqachon tajribali sayyoh deb hisoblardi: telefonida xarita ilovasi, oyog‘ida yangi krossovka, sumkasida ikki shisha suv. Amakivachchasi Madina esa undan bir yosh kichik bo‘lsa ham, sumkasiga ortiqcha kofta, bir siqim turshak va qizil hushtak solib olgandi.

— Hushtak nimaga kerak? — kuldi Jahongir. — Futbol hakami bo‘lmoqchimisan?

— Dadam aytdi, tog‘da kerak bo‘ladi, — dedi Madina parvo qilmay.

Yo‘lga chiqishdan oldin Akmal tog‘a hammani mashina yoniga to‘pladi va barmoqlarini bukib, qoidalarni sanab berdi:

— Birinchi: so‘qmoqdan chiqilmaydi. Ikkinchi: hech kim yolg‘iz qolmaydi. Uchinchi: adashib qolsangiz, to‘xtaysiz va bir joyda kutasiz. Tog‘ shoshgan odamni yoqtirmaydi.

Jahongir ko‘zini olib qochib, esnab qo‘ydi. Bu gaplarni u bolalar bog‘chasida eshitgandek his qildi. Madina esa har bir qoidani diqqat bilan tingladi.

Ertalab ular sharsharaga olib boradigan so‘qmoq bilan yo‘lga chiqishdi. Archalar orasidan salqin shamol esar, pastda daryo shovullab oqardi. Akmal tog‘a kichikroq bolalar bilan sekin yurar, Jahongir va Madina esa oldinda borishardi.

Tushga yaqin Jahongir birdan to‘xtadi. Qoyaning tepasida, ko‘k osmonda katta qanotli qush aylanardi.

— Burgut! — pichirladi u. — Madina, yur, yaqinroqdan suratga olaman. Mana shu yonbag‘irdan chiqsak, bir zumda qaytamiz.

Madina so‘qmoqqa qarab ikkilandi, ammo burgut juda chiroyli edi. Ular toshlar orasidan yuqoriga o‘rlay boshlashdi.