Tom yana yorqin qahramonga aylandi: kattalar uni sevardi, kichiklar unga havas qilardi. Uning ismi hatto qishloq gazetasida ham bosilib chiqdi. Ba’zilar uni o‘z davrining prezidenti bo‘ladi deb bashorat qildi, agar dor ostiga tushmasa.

Har doimgidek, bu o‘zgaruvchan, aqlsiz dunyo Maff Potterni quchog‘iga olib, uni avval qanday qattiq qoralagan bo‘lsa, endi shunday sevib ardoqladi. Ammo bunday xatti-harakat dunyoga sharaf keltirardi, shuning uchun uni tanqid qilmaslik kerak.

Tomning kunlari shon-shuhrat va quvonch kunlari edi, kechalari esa dahshat kechalari edi. Badjahl Jo uning barcha tushlariga kirardi va tushlarida doim uning ko‘zlarida o‘lim bor edi. Hech qanday tasalli Tomni qorong‘u tushgandan keyin tashqariga chiqishga ko‘ndira olmasdi.

Bechora Gek ham xuddi shunday qo‘rquv va qayg‘u holatida edi, chunki Tom sud kuni oldingi kechasi himoyachining oldiga borib, butun hikoyani aytib bergan edi. Gek esa bundan juda xavotirda edi, garchi uning ismi sudda tilga olinmagan bo‘lsa ham. U o‘zining himoyachi tomonidan siri saqlanishiga ishonch hosil qilgan bo‘lsa ham, Badjahl Jo tomonidan yaqinda o‘ldirilishiga ishonchi komil edi. U Tomga dedi: «Qasam ham, hech narsa ham insonni sir saqlashga majbur qila olmaydi». Uning insoniyatga ishonchi so‘ngan edi.

Har kuni Maff Potterning minnatdorligi Tomni sudda bergan ko‘rsatmasidan xursand qilardi. Ammo kechalari u og‘zini yopiq tutmaganiga pushaymon edi.

Yarim kunlar davomida Tom Badjahl Jo qo‘lga tushishidan qo‘rqardi; qolgan yarmida esa u tutilmasligidan qo‘rqardi. Uning bir narsaga ishonchi komil edi: u qotil o‘lgan va uning jasadini ko‘rmaguncha, hech qachon xotirjam nafas ola olmaydi.

Butun shaharni qidirishdi, Missisipini tekshirishdi, mukofot e’lon qilishdi, ammo Badjahl Jo topilmadi. Sent-Luisdan hamma narsani biladigan, ajablanarli darajada jiddiy bir ayg‘oqchi ham chaqirildi. U shaharda aylanib yurdi, bosh chayqadi, aqlli ko‘rinishga harakat qildi va ishni yechadigan ajoyib bir «iz» topdi. Ammo «izni» osib bo‘lmasdi-ku! Shuning uchun u ketgandan keyin Tom o‘zini avvalgidek xavfsiz his qilmadi.

Kunlar sekin o‘tdi va har bir kun Tomning qo‘rquv yukini biroz yengillashtirdi.

Maff Potter esa qamoqdan chiqqan kunidan beri bolalarga ko‘rinsa, uzoqdan qo‘l silkitar, ba’zan cho‘ntagidan ilgak yoki ip chiqarib berar, ko‘zlari namlanib: «Sizlar bo‘lmaganingizda, men allaqachon yo‘q edim», derdi. Bunday paytlarda Tom o‘zini dunyodagi eng zo‘r odam deb his qilardi, Gek esa yerga qarab, oyoq barmog‘i bilan qum chizar edi.

Qishloq ham asta-sekin tinchidi. Qotillik haqidagi gaplar kamaydi, odamlar yana hosil, ob-havo va paroxodlar haqida gapira boshladi. Faqat ikki bolaning yuragida o‘sha tun hali ham sovuq tosh bo‘lib yotardi. Kechqurun shamol derazani taqillatsa, Tom choyshabni boshiga tortib olar va bu kecha ham Badjahl Jo kelmasligini so‘rab, jimgina duo qilardi. Lekin yoz uzun, bolaning yuragi esa yengil bo‘ladi: tez orada uning xayolini butunlay yangi, ajoyib bir orzu egallab oldi.