Kunlarimni yoshligimdan ayamadim, Menda yoshlik nokaslikni hech ko‘rmadi. Qiz sevganda, ho‘ngir-ho‘ngir qon yig‘ladim, Go‘yo, qalbim amri - azmimni bir so‘rmadi.

Yoshligimning tarozusi beposangi, Bir pallasi bahor toshi bilan og‘ir: Sevinchim ko‘p... shodligim zo‘r... tilim biyron, Qaysi umr shunday yoshlik ko‘rdi, axir?

Yuragimga achchiq-achchiq botar edi, «Bog‘ ko‘chada» sharsharaning mungli kuyi... Hayron bo‘lib, bolalikda o‘ylar edim, Qaydadir deb bu oftobning yotar uyi?

Bolaligim gul bog‘larni ko‘rolmagan, G‘arib bo‘lib, mungshib yurgan ko‘chalarda. Yulduz sanab, yildan uzun kechalarda Hisobiga sira, azal yetolmagan.

Ayamadim yoshligimdan kunlarimni, Nokaslikni ravo ko‘rmay sevintirdim, Chunki, unga yuragimda o‘lib qolgan Bolaligim erkaligin tiriltirdim.

Yoshligimning sarguzashti benihoyat, Bisoti ham tasodifga to‘lib bitgan... Keyin bilsam, tasodiflar zarur ekan, Hodisani yetaklarkan sababiyat.

Toshkent, 1934