Yuragimning eng oliy duosi — olim yoki «yaxshi» bo‘lish emas, balki Nur sochuvchi bo‘lish.

Men sog‘lik, xushchaqchaqlik, samimiyat, osoyishta jasorat va ezgu niyat taratishni istayman.

Men sodda, halol, tabiiy, ochiq ko‘ngilli, fikri ham, tani ham pok, soxtaliksiz bo‘lishni istayman: bilmasam, «Bilmayman» deyishga tayyor bo‘lishni, barcha odamlar bilan to‘liq teng darajada muomala qilishni, har qanday to‘siqqa yuzma-yuz turib, har qanday qiyinchilikni qo‘rqmay va xijolat tortmay kutib olishni istayman.

Boshqalar ham o‘z hayotini o‘zining eng yuksak, eng to‘liq va eng yaxshi darajasida yashashini istayman. Shu maqsadda hech qachon boshqalarning ishiga burnimni suqmaslikni, buyruq bermaslikni, aralashmaslikni, so‘ralmagan maslahat bermaslikni, xizmatim kerak bo‘lmaganda yordamga shoshilmaslikni so‘rayman. Agar odamlarga yordam bera olsam, ularga o‘z-o‘zlariga yordam berish imkonini berib yordam beraman; agar kimnidir yuksaltira yoki ilhomlantira olsam, bu buyruq va ko‘rsatma bilan emas, o‘rnak, ishora va maslahat orqali bo‘lsin. Ya’ni men Nur sochuvchi bo‘lishni — Hayot taratishni istayman.