Qishloqda yashovchi sichqon shahardagi do‘stini mehmonga chaqirdi. U bor-budini dasturxonga qo‘ydi: arpa doni, ildiz, bir oz pishloq. Shahar sichqoni burnini jiyirib dedi:

— Do‘stim, shunday ham yashash bo‘ladimi? Yur, men bilan shaharga, haqiqiy hayotni ko‘rsataman.

Ular shaharga, katta boy uyga kelishdi. Ovqatxona stolida bazmdan qolgan non, pishiriq, murabbo, go‘sht to‘la edi. Qishloq sichqoni ko‘zlari chaqnab, endi bir tishlam olgan ham ediki, eshik ochildi va xizmatkorlar kirib kelishdi. Ikkala sichqon zo‘rg‘a inga qochib ulgurdi.

Biroz o‘tgach ular yana chiqishdi. Shu payt ikki katta it vovullab xonaga yugurib kirdi. Sichqonlar yana qochishdi, yuraklari og‘zidan chiqay derdi.

— Xayr, do‘stim, — dedi qishloq sichqoni nafasi tiqilib. — Bu hayot senga buyursin. Men qo‘rquv bilan yegan tortdan ko‘ra, tinchlikda yegan arpa nonimni afzal ko‘raman.

Hikmat: Xavotirli boylikdan tinch va xotirjam kambag‘allik yaxshiroq.