Bir qishloq qizi boshida bir ko‘za sut bilan bozorga ketayotgan edi. Yo‘lda u shirin xayollarga berildi:

«Bu sutni sotib, tuxum sotib olaman. Tuxumlardan jo‘jalar chiqadi. Jo‘jalar katta bo‘lsa, ularni sotib, chiroyli ko‘ylak olaman. Bayramda o‘sha ko‘ylakni kiyib chiqsam, hamma yigitlar menga qaraydi. Ular men bilan gaplashmoqchi bo‘lishadi, men esa mag‘rur boshimni silkitib, ularga qaramay o‘tib ketaman».

Shunday deb u boshini mag‘rur silkitdi — ko‘za yerga tushib, chil-chil sindi, sut tuproqqa oqib ketdi. Qizning tuxumi ham, jo‘jasi ham, ko‘ylagi ham bir lahzada yo‘q bo‘ldi.

Hikmat: Jo‘jani kuzda sanaydilar. Hali qo‘lga kirmagan narsa bilan maqtanma.