Bir chol o‘g‘li bilan eshagini sotish uchun bozorga ketayotgan edi. Ikkalasi ham piyoda, eshakni yetaklab borishardi.

Yo‘lda ularni ko‘rgan odamlar kulishdi:

— Qaranglar, qanday ahmoqlar! Eshaklari bo‘la turib, piyoda ketishyapti.

Chol o‘g‘lini eshakka mindirdi. Biroz yurishgach, boshqa odamlar:

— Yoshlarga hurmat qolmabdi! Yigit eshakda, keksa otasi esa piyoda sudralib boryapti! — deyishdi.

Chol o‘g‘lini tushirib, o‘zi mindi. Yana odamlar uchradi:

— Qanday mehrsiz ota! O‘zi rohatda, bechora bolasi esa charchab, ortidan yuguryapti.

Endi ikkalasi ham eshakka minishdi. Shunda boshqalar qichqirishdi:

— Bechora jonivor! Ikki kishi bitta eshakni o‘ldirmoqchi! Uni o‘zlari ko‘tarib olsalar to‘g‘riroq bo‘lardi!

Chol bilan o‘g‘il eshakning oyoqlarini bog‘lab, uni xodaga osib, yelkalarida ko‘tarib ketishdi. Ko‘prikdan o‘tayotganda olomon ularni ko‘rib qah-qah urib kuldi. Eshak qo‘rqib tipirchiladi, arqonlarni uzib, daryoga tushib ketdi va cho‘kdi.

Chol boshini chayqab dedi:

— Hammaga yoqaman deb, eshakdan ham ayrildik.

Hikmat: Hammaga yoqishga urinsang, hech kimga yoqmaysan, o‘zingni ham yo‘qotasan.