Quyon har kuni toshbaqaning sekin yurishini masxara qilardi:

— Sen bir qadam bosguningcha, men dalani uch marta aylanib kelaman. Oyog‘ing bormi o‘zi, yo shunchaki uyingni sudrab yurasanmi?

Toshbaqa xotirjam javob berdi:

— Tez yugurishingni bilaman. Ammo kel, poyga qilamiz. Kim birinchi bo‘lib anavi tepalikdagi eman daraxtiga yetsa, o‘sha g‘olib.

Quyon qah-qah urib kuldi, ammo rozi bo‘ldi. Hakamlikka tulkini chaqirishdi. Tulki belgi berishi bilan quyon o‘qdek uchib ketdi va bir zumda ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi. Yo‘lning yarmiga yetganda orqasiga qaradi — toshbaqa ko‘rinmasdi ham.

«Shoshilishning nima hojati bor? — deb o‘yladi quyon. — Biroz mizg‘ib olay, keyin bir sakrashda yetib boraman».

U salqin daraxt soyasiga yotdi va shirin uyquga ketdi.

Toshbaqa esa to‘xtamadi. U sekin-sekin, ammo bir zum ham dam olmay, qadamba-qadam yuraverdi. Uxlab yotgan quyonning yonidan o‘tdi, tepalikka ko‘tarildi va eman daraxtiga yetib bordi.

Quyon uyg‘onganda quyosh botib borardi. U jon-jahdi bilan yugurdi, ammo marraga yetganda toshbaqa allaqachon u yerda dam olib o‘tirgan edi.

Hikmat: Sekin, ammo to‘xtamay yurgan oldinga o‘tadi. Kibr va dangasalik eng katta iste’dodni ham yutqazadi.