Bir kambag‘al o‘tinchi daryo bo‘yida o‘tin yorayotganda, boltasi qo‘lidan sirg‘alib, suvga tushib ketdi. Bu uning yagona boltasi edi. O‘tinchi qirg‘oqqa o‘tirib, achchiq-achchiq yig‘ladi.

Shunda suvdan daryo ilohi chiqib, uning qayg‘usini so‘radi. Keyin suvga sho‘ng‘ib, oltin bolta olib chiqdi:

— Shu sening boltangmi?

— Yo‘q, meniki emas, — dedi o‘tinchi.

Iloh yana sho‘ng‘ib, kumush bolta olib chiqdi.

— Bu ham meniki emas, — dedi o‘tinchi.

Uchinchi safar iloh oddiy temir bolta olib chiqdi.

— Ha, mana shu meniki! — quvonib ketdi o‘tinchi.

Uning halolligiga qoyil qolgan iloh unga uchala boltani ham sovg‘a qildi.

Bu voqeani o‘tinchining ochko‘z qo‘shnisi eshitib qoldi. U ataylab daryo bo‘yiga borib, boltasini suvga tashladi va yig‘lagan bo‘ldi. Iloh chiqib, oltin bolta ko‘rsatdi:

— Shu sening boltangmi?

— Ha, ha, xuddi o‘zi! — qichqirdi qo‘shni.

Iloh uning yolg‘oniga g‘azablanib, oltin boltani ham bermadi, o‘zining boltasini ham qaytarmadi.

Hikmat: Halollik eng yaxshi siyosat. Yolg‘onchi borini ham yo‘qotadi.