Bir kuni inson tanasining a’zolari qoringa qarshi isyon ko‘tarishdi.

— Biz kun bo‘yi ishlaymiz, — deyishdi qo‘llar. — Ovqat topamiz, uni og‘izga olib boramiz.

— Biz chaynaymiz, — dedi tishlar.

— Biz yuramiz, — dedi oyoqlar. — Qorin esa hech narsa qilmay, faqat tayyorini yeb yotadi. Bundan buyon unga ishlamaymiz!

Ular ish tashlashdi. Qo‘llar ovqat ko‘tarmadi, og‘iz ochilmadi, tishlar chaynamadi. Bir kun o‘tdi, ikki kun o‘tdi... A’zolar tobora zaiflasha boshladi. Qo‘llar qimirlay olmay qoldi, oyoqlar titrab, tizzalar bukildi.

Shunda ular tushunishdi: qorin ham o‘z ishini qilar ekan. U oziqni qabul qilib, butun tanaga kuch tarqatib turar ekan. Ular yana ishga tushishdi va tana sog‘ayib ketdi.

Hikmat: Jamiyatda har kimning o‘z o‘rni bor. Bir-biriga bog‘liq bo‘lganlar bir-biriga qarshi chiqsa, hammasi zarar ko‘radi.