Tulki adashib chuqur quduqqa tushib ketdi. Suv sayoz edi, cho‘kmadi, ammo devorlar baland va silliq bo‘lgani uchun chiqa olmadi.

Biroz o‘tgach, quduq oldiga chanqagan echki keldi.

— Suv qanday, mazalimi? — so‘radi echki.

— Voy, shunday shirin, shunday salqinki! — dedi tulki o‘zini shod ko‘rsatib. — Tush, to‘yib ich!

Echki o‘ylab o‘tirmay, quduqqa sakradi. Chanqog‘ini qondirgach, endi qanday chiqishni so‘radi.

— Buning oson yo‘li bor, — dedi tulki. — Sen old oyoqlaringni devorga tirab, tik tur. Men orqangdan, shoxlaringdan oshib chiqaman, keyin seni ham tortib olaman.

Echki rozi bo‘ldi. Tulki uning orqasiga, keyin shoxiga chiqib, bir sakrashda quduqdan tashqariga otildi va jo‘nab qoldi.

— Va’dang-chi? — qichqirdi echki.

Tulki quduq tepasidan qarab dedi:

— Agar soqolingdagi tuk qadar aqling bo‘lganida, qanday chiqishni o‘ylamay turib, quduqqa tushmagan bo‘larding.

Hikmat: Biror ishga qo‘l urishdan oldin oxirini o‘yla.