Zevs qushlar orasidan eng chiroylisini podsho qilib tayinlamoqchi bo‘ldi va belgilangan kuni hammani yig‘ilishga chaqirdi.

Qora qarg‘a o‘zining xunukligini bilardi. U o‘rmon va dalalarni kezib, boshqa qushlar to‘kib ketgan patlarni terdi: tovusning rang-barang patlari, to‘tiqushning yashil patlari... Keyin ularning hammasini o‘z patlari orasiga qistirib oldi.

Belgilangan kuni u hammadan ham chiroyli bo‘lib, Zevs huzuriga keldi. Zevs uni podsho qilmoqchi bo‘lib turganda, boshqa qushlar g‘azab bilan unga tashlanishdi. Har biri o‘z patini tanib, yulib oldi. Bir zumda qarg‘a yana qop-qora, o‘sha-o‘sha qarg‘a bo‘lib qoldi.

Hikmat: O‘zganing hisobidan ko‘rinish berish uzoqqa bormaydi; begona pat bilan ham uchib bo‘lmaydi.