Bir dehqonning g‘ozi bor edi. Bir kuni ertalab u g‘ozning uyasida yaltirab turgan tuxumni ko‘rdi. Qo‘liga olsa, tuxum og‘ir — sof oltindan ekan!

Ertasiga ham, indiniga ham g‘oz bittadan oltin tuxum qo‘ydi. Dehqon tez orada boyib ketdi. Ammo boyligi oshgan sari ochko‘zligi ham oshib bordi.

«Kuniga bittadan tuxum kutib o‘tirish juda uzoq, — deb o‘yladi u. — Bu g‘ozning ichi oltinga to‘la bo‘lsa kerak. So‘yib, hammasini bir yo‘la olaman».

U g‘ozni so‘yib, qornini yordi. Ammo ichida hech qanday oltin yo‘q edi — oddiy g‘ozning ichi edi, xolos. Endi esa unga har kuni oltin tuxum beradigan g‘oz ham qolmagan edi.

Hikmat: Ochko‘z odam hammasini birdan olaman deb, borini ham yo‘qotadi.