Jazirama yozda chanqab qolgan bir qarg‘a suv izlab uchib yurardi. Nihoyat u bir ko‘zani topdi. Ko‘zada suv bor edi, ammo juda tagida edi — qarg‘aning tumshug‘i yetmasdi.

U ko‘zani ag‘darmoqchi bo‘ldi, ammo ko‘za og‘ir edi. Sindirmoqchi bo‘ldi — kuchi yetmadi. Qarg‘a ko‘za atrofida aylanib, o‘ylay boshladi.

Shunda uning ko‘zi yerdagi mayda toshlarga tushdi. U bitta toshni tumshug‘ida olib, ko‘zaga tashladi. Keyin ikkinchisini, uchinchisini... Har bir tosh tushganda suv ozgina ko‘tarilardi. Qarg‘a sabr bilan toshlarni birin-ketin tashlayverdi.

Nihoyat suv ko‘zaning og‘zigacha ko‘tarildi va qarg‘a to‘yib-to‘yib suv ichdi.

Hikmat: Kuch yetmagan joyda aql va sabr yordam beradi. Zarurat — ixtirolarning onasi.