Baydabo kitobning so‘nggi bobini o‘qib bo‘lgach, podshoh Dobshalim uzoq jim qoldi. So‘ng dedi:

— Ey faylasuf, sen menga hayvonlar tilidan shunday narsalarni aytdingki, ularni hech bir vazirim menga ochiq aytishga botinmagan bo‘lardi. Men bu masallarda o‘zimni ham, saroyimdagilarni ham ko‘rdim: sher kabi shoshilganimni, toshbaqa kabi qo‘limdagini qadrlamaganimni, boyqushlar kabi dono maslahatga quloq solmaganimni.

Baydabo ta’zim qilib dedi:

— Hukmdorim, hikmat — ko‘zgu kabidir. Kim unga qarasa, o‘z yuzini ko‘radi. Men bu kitobni sizga ham, sizdan keyin keladiganlarga ham yozdim. Agar uni o‘qigan har kim bir hikmat olsa, mening mehnatim zoye ketmagan bo‘ladi.

Podshoh kitobni oltin sandiqqa solib, xazinasining eng qimmatli joyiga qo‘yishni buyurdi va dedi:

— Bu kitob mening barcha xazinamdan qimmatroq. Oltin sarflansa tugaydi, hikmat esa sarflagan sari ko‘payadi.

U Baydaboni katta mukofotlar bilan siyladi. Ammo faylasuf mol-dunyoni qabul qilmadi. U faqat bitta narsani so‘radi: kitob podshohning xazinasida yopiq yotmasin, uni o‘qishni istaganlar o‘qisin. Podshoh bu iltimosni bajardi. Shu tariqa «Kalila va Dimna» yurtdan yurtga, tildan tilga o‘tib, bizgacha yetib keldi.

Qadimgi kotiblar bu kitobni o‘quvchiga shunday nasihat bilan topshirishgan: «Bu kitobni o‘qigan kishi bilsinki, uning hikmatini bilish yetarli emas, unga amal qilish kerak. Bilib amal qilmagan odam yo‘lni bilib, unda yurmagan yo‘lovchiga o‘xshaydi. U manzilga hech qachon yetmaydi».