Birinchi saboq: tanqid odatda o‘zgartirmaydi, faqat yaralaydi. Ilgari men do‘stlarimga yoki ukalarimga xatosini darhol yuziga aytishni to‘g‘ri deb o‘ylardim. Endi bilaman: avval tushunish, keyin muloyimlik bilan maslahat berish ancha ta’sirli.

Ikkinchi saboq: maqtov — bepul, lekin qimmatli. Ota-onamga, o‘qituvchimga, do‘stimga samimiy minnatdorlik bildirish menga hech narsaga tushmaydi, lekin ularning kayfiyatini va munosabatimizni ancha yaxshilaydi.

Uchinchi saboq: ism — hurmat belgisi. Yangi sinfdosh yoki guruhdoshlarning ismini tez eslab qolishga harakat qilish meni ular bilan tezroq yaqinlashtirdi.

To‘rtinchi saboq: tinglash gapirishdan kuchliroq. Suhbatdoshga savol berib, uning javobini chin dildan tinglash odamni o‘zingizga eng tez yaqinlashtiradigan yo‘l.

Beshinchi saboq: bahsda yutishdan ko‘ra munosabatni saqlash muhimroq. Ijtimoiy tarmoqdagi izohlarda yoki uydagi suhbatlarda «oxirgi so‘z meniki bo‘lsin» degan istak ko‘pincha faqat zarar keltiradi.

Oltinchi saboq: xatoni tez tan olish — kuchsizlik emas. Aksincha, o‘z xatosini birinchi bo‘lib tan olgan odam ko‘proq hurmat qozonadi va mojaroni tezroq yopadi.

Yettinchi saboq: buyruq o‘rniga savol. «Buni qil» o‘rniga «buni qanday qilsak yaxshi bo‘ladi deb o‘ylaysan?» deyish odamni jarayonning ishtirokchisiga aylantiradi. Bu guruh loyihalarida va jamoaviy ishlarda juda asqotadi.