Kitobdagi loy taxtachalar haqidagi hikoyada juda amaliy bir usul bor. Qarzga botgan qahramon har bir topgan pulini uch qismga bo‘ladi: o‘ndan birini o‘zi uchun jamg‘aradi, o‘ndan yettisini oila xarajatlariga — ovqat, kiyim, uy-joyga sarflaydi, qolgan o‘ndan ikkisini esa qarz berganlarga teng taqsimlab, muntazam to‘lab boradi. Bir necha yil ichida u barcha qarzlaridan qutuladi va qo‘lida jamg‘armasi ham qoladi.

Bu usulni bugungi hayotga ko‘chirib ko‘raylik. Tasavvur qiling, bir yigit oyiga ma’lum miqdorda maosh oladi va uning bankda kreditlari bor. Agar u har oy maoshining bir qismini birinchi navbatda alohida hisobga o‘tkazsa, kattaroq qismini rejali ravishda yashashga ajratsa va qolganini qarzlarga to‘lasa, u hech bo‘lmaganda ikkita narsaga erishadi: qarzlari kamayib boradi va kutilmagan holatlar uchun zaxirasi paydo bo‘ladi. Aniq foizlar har kimning sharoitiga qarab o‘zgarishi mumkin, muhimi — taqsimotning oldindan belgilanishi va unga qat’iy amal qilinishi.

Talaba yoki maktab o‘quvchisi uchun ham shunday sodda reja tuzish mumkin. Masalan, ota-ona bergan cho‘ntak puli yoki yozgi ishdan topilgan daromadning bir qismi kelajakdagi muhim xarid yoki o‘qish uchun jamg‘ariladi, bir qismi kundalik ehtiyojlarga, kichik bir qismi esa yaqinlarga sovg‘a yoki xayriya uchun ajratiladi. Bu odat yoshlikda shakllansa, kattalikda pul bilan ishlash ancha oson kechadi.

Kitobning asosiy xabari shu: boylik katta daromaddan emas, kichik, lekin to‘g‘ri va muntazam odatlardan boshlanadi. Ko‘p topib, hammasini sarflaydigan odam oz topib, tartib bilan jamg‘aradigan odamdan kambag‘alroq bo‘lib qolishi mumkin.