Kovi inson rivojlanishini uch bosqichli zinapoya sifatida ko‘rsatadi. Birinchi bosqich — qaramlik: bola kabi boshqalarga suyanish, «sen menga g‘amxo‘rlik qil», «sen aybdorsan» deb yashash. Ikkinchi bosqich — mustaqillik: «men qila olaman», «men javobgarman». Uchinchi va eng yuqori bosqich — o‘zaro bog‘liqlik: «biz birgalikda ko‘proq narsaga erisha olamiz».

Yetti ko‘nikma ham shu zinapoyaga mos joylashgan. Dastlabki uchtasi shaxsiy g‘alabaga — o‘zini boshqarishga, mustaqillikka olib keladi. Keyingi uchtasi jamoaviy g‘alabaga — boshqalar bilan samarali ishlashga xizmat qiladi. Yettinchisi esa barcha ko‘nikmalarni yangilab turadigan, ularni qo‘llab-quvvatlaydigan odat.

Kovi samaradorlikni ham o‘ziga xos tarzda ta’riflaydi. U oltin tuxum qo‘yadigan g‘oz haqidagi masalni eslatadi: ochko‘z dehqon tezroq boyish uchun g‘ozni so‘yib, hamma tuxumni birdan olmoqchi bo‘ladi va hech narsasiz qoladi. Haqiqiy samaradorlik — natijani (tuxumni) ham, natija beradigan manbani (g‘ozni) ham asrash. Masalan, imtihon uchun bir hafta uxlamay o‘qish natija beradi, lekin sog‘liqni buzadi. Bu samaradorlik emas.