Birinchi saboq: men har doim tanlay olaman. Imtihon savollari qiyin bo‘lsa, o‘qituvchi qattiqqo‘l bo‘lsa, sharoit og‘ir bo‘lsa ham, mening javobim mening qo‘limda. «Meni majbur qilishdi» o‘rniga «men shuni tanladim» deyish mas’uliyatni his qildiradi.

Ikkinchi saboq: shikoyat ta’sir doirasini toraytiradi. Men o‘zgartira olmaydigan narsalar haqida ko‘p gapirgan kunlarim eng samarasiz kunlar bo‘lib chiqadi. O‘zgartira oladigan narsaga — o‘z tayyorgarligim, o‘z odatlarimga — e’tibor qaratish ancha foydali.

Uchinchi saboq: oxirgi natijani yozib qo‘yish yo‘l ko‘rsatadi. Qaysi oliygohga kirmoqchiman, besh yildan keyin qanday odam bo‘lmoqchiman — buni aniq yozib qo‘ysam, har kungi qarorlarim osonlashadi.

To‘rtinchi saboq: muhim ishlar shoshilinch bo‘lib qolishini kutmaslik kerak. Imtihonga tayyorgarlik oxirgi oyga qolsa, u inqirozga aylanadi. U bugun «muhim, lekin shoshilinch emas» ish bo‘lganida boshlash kerak.

Beshinchi saboq: tinglash — eng kam baholanadigan ko‘nikma. Ota-onam yoki do‘stim bilan bahslashganda ko‘pincha men faqat o‘z gapimni o‘ylayotgan bo‘laman. Avval ularni to‘liq tushunishga harakat qilsam, bahs ko‘pincha o‘z-o‘zidan yo‘qoladi.

Oltinchi saboq: ishonch kichik va’dalardan quriladi. Vaqtida kelish, aytgan ishimni bajarish, «rahmat» va «kechirasiz» deyish — bular hissiy bank hisobidagi omonatlar. Ular yig‘ilib, katta ishonchga aylanadi.

Yettinchi saboq: dam olish va o‘zimga g‘amxo‘rlik ham ishning bir qismi. Uyqusiz, harakatsiz va faqat o‘qish bilan o‘tgan haftalar oxir-oqibat samarasiz bo‘ladi. Arrani charxlash — dangasalik emas, aksincha, oqilona ish.