O‘zi buyuk shoir bo‘lgan Navoiy shoirlarni ham ikki toifaga ajratadi. Birinchisi — so‘zni muqaddas biladigan, she’ri bilan odamlar ko‘nglini poklaydigan, haqiqatni go‘zal shaklda aytadigan shoirlar. Ularning so‘zi asrlar osha yashaydi.

Ikkinchisi — she’rni pul topish vositasiga aylantirganlar. Ular boylar va amaldorlarni haddan tashqari maqtaydi, maqtovi evaziga sovg‘a kutadi; sovg‘a bermagan odamni esa hajv bilan yerga uradi. Navoiy bunday shoirni so‘z san’atining sharmandasi deb hisoblaydi. Uning fikricha, birovning eshigida tilanchilik qilish uchun tizilgan qofiya she’r emas.

Navoiy, shuningdek, o‘zgalar she’rini o‘g‘irlab o‘ziniki qilib ko‘rsatuvchilarni ham qoralaydi. Bu ayb, deydi u, o‘g‘rilikning eng uyatlisidir, chunki o‘g‘irlangan narsa — birovning ko‘ngli.

Navoiyning o‘zi so‘zga bo‘lgan munosabatini butun ijodi bilan ko‘rsatgan. U «Muhokamat ul-lug‘atayn» asarida turkiy tilning boyligini isbotlashga harakat qilgan, «Majolis un-nafois» tazkirasida esa o‘z davrining yuzlab shoirlari haqida ma’lumot qoldirgan — bu yosh shoirlarga e’tibor va ularning ijodiga hurmatning yaqqol namunasi.

Bugungi kun uchun: bugun «shoir» o‘rnida bloger, jurnalist, kontent yaratuvchini qo‘yish mumkin. So‘zni yoqtirishlar soni uchun emas, haqiqat va foyda uchun ishlatish; birovning ishini o‘zinikidek ko‘rsatmaslik — Navoiy talablari bugun ham dolzarb.