65. Ye, to‘nim, ye

Afandi bir to‘yga eski, yamoq to‘nda bordi. Uni hech kim e’tibor bermadi, eshik oldiga o‘tqazishdi, oldiga ovqat ham qo‘yishmadi. Afandi sekin uyga qaytib, eng chiroyli zarbof to‘nini kiyib, yana to‘yga keldi. Bu safar uni ostonadayoq kutib olishdi, to‘rga o‘tqazishdi, oldiga palov, kabob qo‘yishdi.

Afandi to‘nining yengini palovga botirib:

— Ye, to‘nim, ye! — dedi.

Mezbon hayron bo‘ldi:

— Afandi, nima qilyapsiz?

— Bu hurmat menga emas, to‘nimga ko‘rsatildi, — dedi Afandi. — Ovqatni ham o‘zi yesin.

66. Sho‘rvaning sho‘rvasi

Bir qishloqlik Afandiga sovg‘aga bir quyon olib keldi. Afandi undan quyon sho‘rvasi qildirib, mehmonni yaxshi siyladi. Bir haftadan keyin boshqa bir odam keldi:

— Men sizga quyon olib kelgan kishining qo‘shnisiman.

Afandi uni ham quyon sho‘rvasining qolganidan mehmon qildi. Yana bir haftadan keyin yana bir kishi keldi:

— Men quyon olib kelgan kishining qo‘shnisining qo‘shnisiman.

Afandi uning oldiga bir kosa issiq suv qo‘ydi.

— Bu nima? — so‘radi mehmon.

— Bu quyon sho‘rvasining sho‘rvasining sho‘rvasi, — dedi Afandi.

67. Ikkinchi marta so‘rang

Afandi mehmonda edi. Mezbon dasturxonga osh tortib:

— Afandi, oling, — dedi.

Afandi odob saqlab:

— Rahmat, to‘qman, — dedi.

Mezbon ikkinchi marta so‘ramadi, oshni boshqalarga tortib qo‘ydi. Afandi och holda uyiga qaytdi.

Bir oydan keyin o‘sha mezbon Afandining uyiga mehmon bo‘lib keldi. Afandi ostonada unga dedi:

— Mehmon, oldindan bir shartim bor. Men sizga ovqat taklif qilsam, birinchi «yo‘q» deganingizga ishonmayman. Siz ham meni birinchi «yo‘q» deganimga ishonmang.

68. Uchinchi qo‘l

Afandi ziyofatda ikki qo‘llab yeyayotgan edi. Yonidagi bir kishi kesatdi:

— Afandi, nega ikki qo‘llab yeyapsiz?

— Uchinchi qo‘lim yo‘q-da, — dedi Afandi.

69. Guruch qidirish

Bir xasis boy Afandini mehmonga chaqirib, oldiga bir kosa suyuq, ichida deyarli hech narsa yo‘q sho‘rva qo‘ydi. Afandi kosaga uzoq tikilib turdi, keyin o‘rnidan turib to‘nini yecha boshladi.

— Afandi, nima qilyapsiz? — so‘radi mezbon.

— Bu kosaning tubida bitta guruch donasi ko‘rinyapti, — dedi Afandi. — Yechinib, sho‘ng‘ib, o‘shani olib chiqmoqchiman.

70. Baliq bilan suhbat

Ziyofatda dasturxonga baliq tortildi. Mezbonning oldiga eng katta baliq, Afandining oldiga esa eng mitti baliqcha qo‘yildi. Afandi baliqchani qo‘liga olib, qulog‘iga tutdi, keyin o‘zi ham unga nimadir shivirladi.

— Afandi, nima qilyapsiz? — so‘rashdi.

— Otam dengizda cho‘kib ketgan edi, — dedi Afandi. — Shu baliqchadan otamni ko‘rmadingmi, deb so‘radim. U esa: «Men hali yoshman, u paytda tug‘ilmagan edim. Ana, mezbonning oldidagi katta baliqdan so‘rang, u biladi», dedi.

Mezbon kulib, katta baliqni Afandining oldiga surib qo‘ydi.

71. Uyda yo‘q

Bir kishi Afandini ziyorat qilgani keldi va eshikni taqillatdi. Afandining uni ko‘rgisi kelmadi. U derazadan boshini chiqarib:

— Afandi uyda yo‘q! — dedi.

Mehmon kulib javob berdi:

— Mayli, Afandi kelsa, ayting: keyingi safar ko‘chaga chiqqanda boshini derazada unutib qoldirmasin.

72. Kosaning osti

Bir boy Afandini mehmonga chaqirib, oldiga juda sayoz bir kosada ozgina sho‘rva qo‘ydi. Afandi sho‘rvani ichib bo‘lgach, kosani ag‘darib, ostiga uzoq qarab qoldi.

— Afandi, kosaning ostidan nima qidiryapsiz? — so‘radi mezbon.

— Yuzi bunchalik sayoz bo‘lgandan keyin, balki ostida ham sho‘rva bordir, deb qaradim, — dedi Afandi.