Birinchi saboq: manbani tekshirish — fuqarolik burchi. Internetda tarqalgan xabarlar, tahrirlangan rasm va videolar davrida «buni kim aytdi va qayerdan bilamiz?» degan savolni berish odatga aylanishi kerak. Uinston eski gazetaning bir parchasini juda qadrlagani bejiz emas.

Ikkinchi saboq: so‘z boyligi — fikr boyligi. Kitob o‘qish, yangi so‘zlar o‘rganish, fikrni aniq ifodalashni mashq qilish bizni boshqalarning tayyor shiorlariga qul bo‘lishdan saqlaydi. Insho yozish va bahs qilish ham shu sababli muhim.

Uchinchi saboq: tarixni bilish kerak. O‘tmishini bilmagan odamni aldash oson. Tarix fanini faqat imtihon uchun emas, o‘zingizni va jamiyatni tushunish uchun o‘qing.

To‘rtinchi saboq: shaxsiy ma’lumotlarni asrash. Ijtimoiy tarmoqlarga qo‘yilgan har bir surat va so‘z qayerdadir saqlanadi. Ehtiyotkorlik qo‘rqoqlik emas, balki aql belgisi.

Beshinchi saboq: zid gaplarni sezish. Agar kimdir bugun kechagi gapining teskarisini aytsa-yu, buni hech kim sezmasa, bu xavfli belgi. Tanqidiy fikrlash — bir-biriga to‘g‘ri kelmaydigan narsalarni payqay olish qobiliyati.

Oltinchi saboq: insoniylikni saqlash. Muhabbat, do‘stlik, xotira va vijdon — bular hech qanday tuzum to‘liq tortib ololmaydigan boylik bo‘lishi kerak. Roman buni qanday qilib himoya qilish kerakligi haqida o‘ylashga majbur qiladi.