Birinchi saboq: do‘stlik vaqt talab qiladi. Haqiqiy do‘st bir kunda paydo bo‘lmaydi. Unga vaqt ajratish, sabr qilish va uni tushunishga harakat qilish kerak. Ijtimoiy tarmoqdagi yuzlab «do‘stlar» bitta haqiqiy do‘stning o‘rnini bosa olmaydi.

Ikkinchi saboq: biz mehr bergan narsamiz uchun javobgarmiz. Bu oilaga, do‘stlarga, hatto uydagi mushukka ham tegishli. Kimgadir yaqin bo‘lsangiz, uning oldida burchingiz ham bor.

Uchinchi saboq: «baobablarni» vaqtida yulib tashlang. Dangasalik, kechikish, telefonga bog‘lanib qolish — bularning hammasi kichik nihol bo‘lib boshlanadi. Ularni erta sezib, darhol to‘xtatish ancha oson.

To‘rtinchi saboq: tashqi ko‘rinishga aldanmang. Bir odamni kiyimiga, telefoniga yoki ota-onasining boyligiga qarab baholash — sayyoralardagi kattalarning xatosi. Odamning qadri uning qalbida.

Beshinchi saboq: o‘z ishingizga sadoqat. Fonuschi kulgili ko‘rinsa ham, u o‘z vazifasini halol bajaradi va shahzoda uni hurmat qiladi. Kichik bo‘lsa ham, o‘z ishini vijdonan bajaradigan odam hurmatga loyiq.

Oltinchi saboq: savol berishdan to‘xtamang. Shahzoda o‘z savoliga javob olmaguncha uni takrorlaydi. Ilm olishda ham shunday bo‘lish kerak: tushunmagan narsangizni oxirigacha so‘rang.

Yettinchi saboq: ichingizdagi bolani yo‘qotmang. Kattalashish — qiziqish, hayrat va samimiyatdan voz kechish degani emas. Eng yaxshi olimlar, rassomlar va ixtirochilar hayotga bolalarcha qiziqish bilan qarashni saqlab qolgan odamlardir.