Tepalikdan shag‘al dumalab tushdi. Men qaradim va daraxtlar orasidan bir qiyofaning tez sakrab o‘tganini ko‘rdim. U nima ekanini — ayiqmi, odammi, maymunmi — aniqlab bo‘lmadi. U qora va tukli bo‘lib ko‘rindi. Men to‘xtab qoldim. Orqamda — qotillar, oldimda — bu noma’lum maxluq.

Men qayiq tomonga qaytmoqchi bo‘ldim. Lekin maxluq menga ergashdi va aylanib, oldimdan chiqdi. Endi uning odam ekanini aniq ko‘rdim: u ikki oyoqda yugurardi, lekin tanasini bukib, juda g‘alati harakatlanardi.

Shunda birdan esimga tushdi: men qurolsiz emasdim, cho‘ntagimda to‘pponcha bor edi. Bu fikr menga jasorat berdi. Shunda men unga qarab yurdim.

U ham yaqinlashdi, keyin tizzalariga tushib, qo‘llarini iltijo qilib ko‘tardi.

— Siz kimsiz? — so‘radim men.

— Ben Gann, — dedi u bo‘g‘iq, xirillagan ovozda, xuddi zanglagan qulf ovozidek. — Men bechora Ben Gannman. Uch yildan beri bironta tirik jon bilan gaplashmaganman.

Endi men uni yaxshi ko‘rdim. U ham men singari oq tanli edi, lekin yuzi oftobda shunchalik qoraygan edi, lablari ham qoraygan edi. Ko‘zlari esa juda och, ko‘k rangda edi. Uning kiyimi eski dengizchi kiyimining parchalari edi, bir-biriga mixlar va ip bilan tikilgan.

— Uch yil! — dedim men. — Kemangiz halok bo‘ldimi?

— Yo‘q, do‘stim, — dedi u, — meni bu yerda tashlab ketishdi. Uch yildan beri echkilar, rezavor mevalar va ustritsalar bilan yashayman. Ammo men pishloqni sog‘inaman, do‘stim. Ko‘p kechalar pishloq tushimga kirgan. Sizda bir bo‘lak pishloq yo‘qmi?

— Agar kemaga qaytsam, sizga bir bo‘lak emas, bir nechta kalla pishloq beraman, — dedim men.

— Agar qaytsangiz? Kim sizga to‘sqinlik qiladi?

— Siz emas, albatta.

Keyin u mendan kemaning nomini so‘radi. Men unga hamma narsani aytib berdim. U hayajonlanib eshitdi.

— Flintning kemasimi? Bir oyoqli odam bormi? Silvermi?

— Ha, oshpaz, u ularning sardori.

U qo‘limni ushlab, qattiq siqdi.

— Agar sizni Silver yuborgan bo‘lsa, men o‘ldim, — dedi u. — Lekin sizning ham ahvolingiz og‘ir ko‘rinadi.

Men unga voqeani aytdim: qo‘zg‘olon, kapitan, skvayr, doktor. U boshini qimirlatib eshitdi.

— Siz yaxshi bola ekansiz, Jim, — dedi u. — Lekin siz qiyin ahvoldasiz. Ben Gannga ishonsangiz, u sizni qutqaradi. Sizning skvayr, u saxiy odammi? Agar men unga yordam bersam, u menga mingdan bir ulush beradimi? Bu mening pulim.

— Ishonchim komil, u saxiy, — dedim men. — Hammamiz uning kemasida xizmat qilamiz.

— Mana, gap shunda, — dedi u. — Men Flintning kemasida edim, u xazinani ko‘mganida. U oltita odam bilan qirg‘oqqa tushdi va bir hafta qoldi. Biz kemada kutdik. Bir kuni ertalab Flint qayiqda bir o‘zi qaytdi, boshiga ko‘k ro‘mol bog‘langan edi. Oltita odam esa o‘lgan, ko‘milgan. Qanday qilib, bilmaymiz. Keyin men boshqa kemada edim, uch yil oldin bu orolni ko‘rdim. «Bolalar, — dedim, — mana Flintning xazinasi. Tushaylik va topaylik». Biz o‘n ikki kun izladik, hech narsa topmadik. Shunda ular menga bitta miltiq, belkurak va cho‘kich berishdi va: «Mana sen qol, Ben Gann, va Flintning pullarini o‘zing top», — deyishdi.

Keyin u ko‘zlarini qisib, qo‘shib qo‘ydi:

— Lekin Ben Gann boy, Jim. Juda boy.

Men bu bechora odam tentak bo‘lib qolgan, deb o‘yladim. Lekin uning gapida qandaydir sir bor edi.

Shu payt orol bo‘ylab to‘p ovozi gumburladi.

— Jang boshlandi! — qichqirdim men. — Yuring!

Va biz qirg‘oq tomonga yugurdik. Shu payt to‘p ovozidan bir oz keyin miltiq o‘qlari ham yangradi. Biz yugurib borar ekanmiz, daraxtlar orasidan Britaniya bayrog‘i hilpirab turganini ko‘rdim.