(Hikoyani doktor Livsi davom ettiradi.)

Soat bir yarim edi, ya’ni dengizchilar tilida aytganda «uch qo‘ng‘iroq», qayiqlar qirg‘oqqa ketganida. Kapitan, skvayr va men kayutada vaziyatni muhokama qilardik. Agar bir oz shamol bo‘lganida, kemada qolgan oltita qaroqchiga hujum qilib, langar arqonini kesib, dengizga chiqib ketgan bo‘lardik. Lekin shamol yo‘q edi. Ustiga-ustak, Xanter kelib, Jim Xokins qayiqlardan biriga yashirinib, qirg‘oqqa ketganini aytdi.

Biz Jimning sog‘-salomatligi uchun qattiq xavotirlandik. Biz palubaga chiqdik. Havo bo‘g‘iq, botqoqning yomon hidi kelardi. Bu yerda, ehtimol, bezgak va sariq isitma bor edi. Qirg‘oqda qolgan oltita qaroqchi bir-biriga qarab, eski qo‘shiqni hushtak bilan chalib turishardi.

Biz qaror qildik: men va Xanter qayiqda qirg‘oqqa borib, razvedka qilamiz. Qirg‘oqqa yetgach, men yolg‘iz o‘zim o‘rmon ichiga kirdim. Bir oz yurgach, men qo‘rg‘onni ko‘rdim.

Tepalikning tepasida, bahor yonida, Flint qurdirgan yog‘och uy bor edi. U ellik kishini sig‘dirardi, har tomonida miltiq uchun teshiklar bor edi. Atrofi olti fut balandlikdagi mustahkam devor bilan o‘ralgan edi. Bu qo‘rg‘onni bir guruh mard odam ko‘p sonli dushmanga qarshi uzoq vaqt himoya qila olardi.

Meni eng ko‘p xursand qilgan narsa — buloq edi. «Ispanyola»da qurol, oziq-ovqat, sharob bor edi, lekin toza suvni unutgan edik. Shu payt orol bo‘ylab bir odamning o‘lim oldidagi faryodi yangradi. Men o‘ylashga ham ulgurmay, «Jim Xokins o‘ldi», deb qaror qildim.

Men darhol kemaga qaytdim. Reja tez tuzildi: biz kemani tashlab, qo‘rg‘onga o‘tamiz.

Bu oson qaror emas edi. Kema — bizning uyga qaytish yo‘limiz edi, uni tashlab ketish xuddi o‘z qo‘limiz bilan ko‘prikni yoqishdek tuyulardi. Lekin kapitan haq edi: kemada biz o‘n to‘qqiz kishiga qarshi tor kayutada qamalib qolardik, qo‘rg‘onda esa devor, toza suv va otish uchun ochiq maydon bor edi. Hamma jim bo‘lib ishga kirishdi. Oziq-ovqat, porox, qurollarni qayiqqa yukladik. Kemada qolgan qaroqchilarni qo‘rqitish uchun Redrut kayuta eshigi oldida to‘pponcha bilan turdi.

Kapitan esa olti qaroqchiga murojaat qildi:

— Janob Xends, bu yerda bizda ikki kishi bor, har birida bir juft to‘pponcha. Agar sizlardan bittasi signal bersa, u o‘lik odam.

Ular bir oz sarosimaga tushib, pastga tushib ketishdi. Biz qayiqni ikki marta yukladik. Ikkinchi marta qaytganimizda kapitan qaroqchilarga oxirgi bor murojaat qildi:

— Abraham Grey, men sizga gapiryapman. Men bu kemani tark etyapman va sizga ham buyuraman: kapitaningizga ergashing. Bilaman, siz ichingizda yaxshi odamsiz. Men qo‘limda soat bilan kutaman. O‘ttiz soniya.

Pastdan kurash ovozlari eshitildi. Keyin Abraham Grey yuzidan qon oqqan holda palubaga otilib chiqdi va kapitanning oldiga xuddi itdek yugurib keldi.

— Men siz bilanman, ser, — dedi u.

Bir zumdan so‘ng biz qayiqda, qirg‘oq tomon suzib borardik.