(Hikoyani yana Jim Xokins davom ettiradi.)

Ben Gann bayroqni ko‘rib, to‘xtadi va meni qo‘limdan ushladi.

— Mana, — dedi u, — do‘stlaringiz o‘sha yerda.

— Qaroqchilar bo‘lishi ham mumkin, — dedim men.

— Yo‘q! — dedi u. — Bunday joyda, faqat jentlmen sardorlar o‘tirgan joyda, Silver qaroqchi bayrog‘ini ko‘taradi. Bu sizning do‘stlaringiz. Ular kurashgan va g‘olib bo‘lishgan. Mana, ular Flint qurgan qo‘rg‘onda. Flint juda aqlli edi. Faqat rom uni yengdi. U hech kimdan qo‘rqmasdi, faqat Silverdan qo‘rqardi. Silver juda aqlli.

— Men do‘stlarimga boraman, — dedim men.

— Bor, Jim. Men sen bilan bormayman. Ben Gann — ehtiyotkor. Lekin agar senga kerak bo‘lsam, bilasanki qayerda topasan. Do‘stlaringdan biri, eng ishonchli janob, men bilan gaplashmoqchi bo‘lsa, kunduzi kelsin. Qo‘lida oq narsa bo‘lsin. Va unga ayt: «Ben Gannning o‘z sabablari bor».

Shu payt to‘p o‘qi qum ichiga tushdi. Biz har tomonga qochdik.

Ben Gann bir lahzada butalar orasiga g‘oyib bo‘ldi. Men esa bir muddat qayerga yugurishni bilmay, qum ustida yotib qoldim. O‘q ketidan o‘q kelib, daraxt shoxlarini sindirar, qumni osmonga sochardi.

Bir soatcha orol bo‘ylab to‘p o‘qlari yog‘ildi. Men qochib-yashirinib, qirg‘oq tomonga yo‘l topdim. Kema hamon joyida turardi, lekin uning ustida qaroqchilarning qora bayrog‘i — Jolli Rojer hilpirardi. Qirg‘oqda qaroqchilar o‘z qayiqlarida qandaydir narsalarni urib sindirishardi. Ular quvnoq kuylashardi.

Kechqurun men qo‘rg‘onga yetib bordim. Do‘stlarim meni xursandchilik bilan kutib olishdi. Men ularga hamma narsani aytib berdim.

Qo‘rg‘on ichi juda noqulay edi. U yerda qum, yog‘och va kul bor edi. Tutun ko‘zlarimizni achishtirardi. Hamma ishlardi: kapitan bizni soatlarga bo‘lib qo‘riqchilikka qo‘ydi. Doktor Livsi, Grey va men o‘tin yorardik. Skvayr va Xanter qo‘rg‘onni tartibga keltirardi.

Doktor esa ishlarkan, men bilan Ben Gann haqida gaplashdi.

— Jim, — dedi u, — u to‘liq aqlli odammi?

— Bilmayman, ser. Uch yil yolg‘iz yashagan odam to‘liq aqlli bo‘lishi qiyin.

— Pishloq istaydimi? Ha, Jim, mana mening tamaki qutim — men undan hech qachon foydalanmayman. Unda pishloq bor, Italiyadan keltirilgan, juda to‘yimli. Mana, bu Ben Gann uchun.

Kechqurun dafn marosimini o‘tkazdik: bechora Tom Redrutni qumga ko‘mdik. Keyin kapitan, skvayr va doktor maslahatlashdi. Bizda ovqat kam, porox kam edi. Ammo qaroqchilar ham kasal bo‘lishlari kerak edi: ular botqoq yonida yashashardi, rom ichishardi. Doktor ishonch bilan aytdiki, yarmi bezgak bilan kasallanadi.

Ertalab men bir ovozdan uyg‘ondim:

— Oq bayroq! Silver o‘zi!