Qo‘rg‘on devori orqasida ikki kishi turardi. Biri oq ro‘mol silkitardi, ikkinchisi esa — Silverning o‘zi edi.

Hali erta edi, havo sovuq edi. Oftob hali daraxtlar orasidan chiqmagan edi.

— Kim u? — qichqirdi kapitan. — Bo‘lmasa otaman!

— Sulh bayrog‘i! — javob berdi Silver.

— Nima istaysiz?

— Kapitan Silver, ser, siz bilan kelishish uchun keldim.

— Kapitan Silver? Bunday odamni tanimayman, — dedi kapitan. — Kim u?

— Men, ser. Bu bechora bolalar meni kapitan qilib saylashdi, sizning ketishingizdan keyin. Agar menga gaplashishga ruxsat bersangiz, otmaysiz deb va’da bersangiz, men qaytib ketaman.

— Men siz bilan gaplashishni istamayman, — dedi kapitan. — Ammo agar siz gaplashmoqchi bo‘lsangiz, keling. Agar hiyla qilsangiz, Xudo sizga yordam bersin.

Silver devorga yaqinlashdi. Qo‘ltiqtayog‘i bilan qumli qiyalikka chiqish uning uchun juda qiyin edi, lekin u o‘zini mag‘lub qilmadi. Devor yonida u qo‘ltiqtayog‘ini otib, oshib o‘tdi.

U eng yaxshi kiyimlarini kiygan edi: uzun ko‘k kamzul, mis tugmalar bilan, boshida esa chiroyli shlyapa.

— Mana, kapitan, — dedi u, — siz meni ichkariga kiritmaysizmi? Bu juda sovuq tong.

— Agar siz halol odam bo‘lganingizda, Silver, — dedi kapitan, — hozir o‘z oshxonangizda o‘tirgan bo‘lardingiz. Bu sizning tanlovingiz.

— Xo‘p, kapitan, — dedi Silver qumga o‘tirib. — Siz kecha tunda yaxshi ish qildingiz. Sizlardan kimdir qo‘li juda tez ekan. Kimdir kechasi uxlab yotgan qorovulimizni o‘ldirib ketibdi. Lekin men sizga aytaman: agar men o‘z vaqtida uyg‘onganimda, sizlarni ham ushlagan bo‘lardim.

Kapitan hech narsa demadi. Men esa tushundim: Ben Gann kechasi qaroqchilarning lageriga borib, ularning birini o‘ldirgan bo‘lsa kerak.

— Mana gap, — davom etdi Silver. — Biz xazinani istaymiz va olamiz. Sizlar esa hayotingizni saqlab qolmoqchisiz. Sizlarda xarita bor. Uni bizga bering, biz sizlarni qo‘yib yuboramiz. Biz sizni kemaga olib chiqib, birorta xavfsiz joyda qoldiramiz. Yoki bu yerda qolsangiz, oziq-ovqatni teng bo‘lishib beraman va birinchi uchragan kemaga sizni olib ketishni aytaman. Bu bitim adolatli emasmi?

Kapitan trubkasini chekib, unga sovuq qaradi.

— Bu hammasimi? — so‘radi u.

— Bu mening oxirgi so‘zim, — dedi Silver. — Endi bu uydan chiqqan har bir o‘q sizlarning boshingizga qaytadi.

— Juda yaxshi, — dedi kapitan. — Endi meni eshiting. Agar sizlar qurolsiz, bittadan kelsangiz, men sizlarni zanjirband qilib, Angliyaga, adolatli sudga olib boraman. Agar yo‘q bo‘lsa — mening ismim Aleksandr Smollet va men o‘z qirolim bayrog‘i ostida turibman, — men hammangizni dengiz tubiga yuboraman. Siz xazinani topa olmaysiz. Siz kemani boshqara olmaysiz. Sizlardan birortangiz ham uni Angliyaga olib borolmaydi. Bu sizga mening oxirgi so‘zim. Va keyingi safar sizni ko‘rsam, o‘q bilan kutib olaman. Endi jo‘nang. Tezroq!

Silverning yuzi o‘zgardi. Ko‘zlari g‘azabdan yonib ketdi.

— Menga qo‘l uzating, — dedi u, — turishimga yordam bering.

— Men emas, — dedi kapitan.

— Kim yordam beradi?

Hech kim qimirlamadi. U eng dahshatli so‘kinish bilan qumda emaklab, qo‘ltiqtayog‘iga yetdi va turdi. Keyin buloqqa tupurdi.

— Mana! — qichqirdi u. — Shunday fikrdaman siz haqingizda. Bir soatdan keyin men sizning qo‘rg‘oningizni yoritaman! Kulasiz, kulasiz! Bir soatdan keyin o‘lganlar kuladi!

Va u qum bo‘ylab gandiraklab ketdi.