Korakl, keyinroq bilganimdek, men kabi bola uchun juda xavfsiz, lekin juda bo‘ysunmaydigan qayiq edi. U istagan tomonga aylanardi va eng ko‘p o‘z o‘qi atrofida aylanishni yaxshi ko‘rardi. Hatto Ben Gannning o‘zi ham u bilan oson suzmaganini tan olgan edi.

Ammo omadim keldi: suv qaytayotgan edi va oqim meni to‘ppa-to‘g‘ri kema tomon olib bordi. Avval kema qorong‘ilikda, qoradan ham qoraroq bir dog‘ bo‘lib ko‘rindi. Keyin uning machtalari va langar arqoni ko‘rindi. Men arqonni ushladim.

Arqon kamon ipidek tarang tortilgan edi. Agar uni kessam, kema oqimga ergashib ketardi. Ammo tarang arqon kesilganda otga o‘xshab tepishi mumkin edi va mening kichik qayig‘imni ag‘darib yuborardi. Shuning uchun men shamol esib, arqon bo‘shashishini kutdim.

Shu payt kemadan baland ovozlar eshitildi. Ikki kishi qattiq bahslashardi: biri Isroil Xends edi, ikkinchisi esa qizil qalpoq kiygan qaroqchi — Obrayen. Ular ichib, janjallashardi.

Ularning ovozlari tobora qattiqlashib borardi. Kimdir shishani polga urib sindirdi, keyin yana so‘kinish, yana qichqiriq. Men ular bir-birini o‘ldirib qo‘yishmasa edi, deb o‘ylay boshladim. Agar shunday bo‘lsa, menga ham, do‘stlarimga ham oson bo‘lardi, lekin baribir bu o‘ydan sovuq ter bosdi. Qirg‘oqdagi gulxanning qizil nuri esa suv ustida titrab turardi va qaroqchilarning mast qo‘shig‘i u yerdan ham eshitilardi.

Shamol esdi, arqon bo‘shashdi. Men pichog‘imni olib, arqonni tola-tola kesa boshladim. Nihoyat oxirgi tola uzildi va kema sekin aylanib, oqim bo‘ylab sura boshladi. Mening qayig‘im ham kema yonida suzib borardi.

Qiziqish meni yengdi. Kemaning orqa qismidan osilib turgan arqonni ushladim va kayuta derazasiga qaradim. Ichkarida Xends va Obrayen bir-birining tomog‘ini bo‘g‘ib, olishib yotishardi.

Men tezda qayig‘imga qaytdim. Lekin endi kema ham, men ham qaroqchilarning gulxani yonidan o‘tib, ochiq dengiz tomon ketayotgan edik. Qirg‘oqdagilar qo‘shiq aytardi:

«O‘n besh odam — o‘likning sandig‘ida, Yo-ho-ho, bir shisha rom!»

To‘satdan kema to‘xtadi va burildi. Uning ichidagi ikki qaroqchi xavfni sezgan bo‘lsa kerak: kemadan qichqiriq va oyoq tovushlari eshitildi.

Mening qayig‘im esa to‘lqinlar orasida tebranib, aylanib borardi. Men qayiqning tubiga yotdim va o‘limni kutdim.

Kema tobora uzoqlashib borardi. Uning qorong‘i shakli tumanga singib, keyin butunlay ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi. Men to‘lqinlar ovozini, qayiq terisining g‘ichirlashini eshitib yotardim. Har bir katta to‘lqin meni ag‘darib yuboradigandek edi. Lekin vaqt o‘tdi, men esa hamon tirik edim. Charchoq meni yengdi va men to‘lqinlar ustida tebranib, uyquga ketdim. Tushimda uyimni, «Admiral Benbou»ni ko‘rdim.