Qaroqchilar qaytib kelishmadi. O‘rmondan biror marta ham o‘q ovozi eshitilmadi. Ular «kunlik ulushini olishgan», kapitan aytganidek. Biz yaradorlarni parvarish qildik, o‘liklarni ko‘mdik, tushlik tayyorladik.

Tushdan keyin doktor shlyapasini oldi, to‘pponchalarini beliga qistirdi, xaritani cho‘ntagiga solib, miltig‘ini yelkasiga osdi va qo‘rg‘ondan chiqib, o‘rmon tomonga tez yurib ketdi.

— Doktor jinni bo‘lib qolmadimi? — dedi Grey.

— Yo‘q, — dedim men. — U Ben Gann bilan gaplashgani ketdi, deb o‘ylayman.

Men to‘g‘ri o‘ylagan edim. Qo‘rg‘on ichida esa havo bo‘g‘iq, qon va o‘lik hidi anqirdi. Men doktorga hasad qildim: u o‘rmon salqinida, qushlar sayrog‘i ostida yurardi, men esa bu issiq qafasda o‘tirardim. Shunda menga bir fikr keldi. Bu ikkinchi telbaligim edi, birinchisidan ham kattaroq.

Avval men qo‘limdan kelgan ishlarni qildim: qo‘rg‘on polidagi qonni qum bilan yopdim, idishlarni yuvdim. Lekin ko‘zim tez-tez devor ortidagi o‘rmonga tushardi. Daraxtlar orasida salqin soya, ariqchalarda shildirab oqayotgan suv... Kapitan esa yarasi og‘riganidan jim yotar, skvayr uning yonidan jilmasdi. Grey miltiq teshigi oldida o‘tirib, mudrab qolardi. Hech kim menga e’tibor bermasdi.

Ben Gann menga o‘zining qayig‘i borligini aytgan edi. Men uni topmoqchi edim. Agar topsam, kechasi kema yoniga borib, uning langar arqonini kesib yuborishim mumkin edi. Shunda kema oqim bilan qirg‘oqqa uriladi va qaroqchilar undan foydalana olmaydi.

Men bilardim: agar ruxsat so‘rasam, hech kim ruxsat bermaydi. Shuning uchun men cho‘ntaklarimni non bilan to‘ldirdim, ikki to‘pponchani oldim va kapitan bilan skvayr kapitanning yarasi bilan band bo‘lgan paytda qo‘rg‘ondan sirg‘alib chiqdim.

Men qirg‘oqning sharqiy tomoniga yo‘l oldim. Kun botayotgan edi. Dengiz to‘lqinlari qirg‘oqqa urilib, momaqaldiroqdek gumburlardi. Butalar orasidan emaklab, men «Ispanyola»ni ko‘rdim. U jim suvda turardi, ustida esa qora bayroq hilpirab turardi. Kema yonida bitta qayiq turardi va unda Silver bilan ikki qaroqchi gaplashib o‘tirardi. Bir oz o‘tib, qayiq qirg‘oqqa jo‘nadi.

Qorong‘i tushdi. Ben Gann aytgan oq qoyani topdim. Uning tagida, butalar orasida, echki terisidan yasalgan kichkina qayiq turardi. Bu qayiq yog‘och ramaga tortilgan teridan iborat edi. Uni hatto men ham bemalol ko‘tarib yura olardim. Bunday qayiq «korakl» deyiladi. Uni ko‘rib, men o‘zimni qo‘lga olishga harakat qildim: bu qayiq juda nozik va noqulay edi. Ammo boshqa tanlovim yo‘q edi.

Tuman ko‘tarildi. Ko‘rfazda faqat ikki chiroq ko‘rinardi: biri qirg‘oqda, qaroqchilarning gulxani, ikkinchisi esa kemada. Kema suvning qaytish oqimida aylanib turardi.

Men qayiqni yelkamga olib, qirg‘oqqa olib bordim va suvga tushirdim.

Bir zum to‘xtab, ortimga qaradim. Qo‘rg‘on qorong‘ilikda ko‘rinmasdi. Do‘stlarim meni yo‘qotib qo‘yganini sezishsa, nima deyishlarini o‘ylab, yuragim sanchidi. Lekin endi orqaga qaytish uchun juda kech edi: men qaror qilgan edim va uni oxiriga yetkazishim kerak edi. Bu ahmoqlik edimi yoki jasoratmi — buni faqat oxiri ko‘rsatardi.