Kema qiyshayib qolganligi uchun machtalar suv ustiga egilib turardi. Men turgan joydan pastda sayoz, tiniq suv bor edi. Xends bir lahza suv yuzasiga chiqdi, keyin yana cho‘kdi. Suv tinchlangach, men uni tiniq qumli tubda, kema yonida yotganini ko‘rdim. Uni ikki o‘q o‘ldirgan va cho‘ktirgan edi.

Men titrab, qo‘rqib ketdim. Yelkamdagi pichoq meni machtaga mahkam bog‘lab turardi. Avval men uni sug‘urib olishga jur’at etmadim. Lekin keyin titroq meni shunday silkitdiki, pichoq teri bo‘lagi bilan o‘z-o‘zidan chiqib ketdi. Qon ko‘p oqdi, lekin yara yengil edi.

Men pastga tushib, yaramni bog‘ladim. Endi kemada men yolg‘iz qolgan edim — faqat Obrayenning jasadi bor edi. Uni ko‘tarib, dengizga tashladim. U Xends yonida yotib qoldi, ikkalasi ham baliqlarga ovqat bo‘ldi.

Shundan keyin men bir muddat palubada o‘tirib, nafasimni rostladim. Butun tanam qaltirardi. Bir kun ichida men qayiqda yolg‘iz dengiz kezdim, kemani qo‘lga oldim va bir odamni o‘ldirdim. Mendek bola uchun bu juda ko‘p edi. Lekin men tirik edim, kema esa bizniki edi.

Endi men kemaning xo‘jayini edim. Kema qumga mahkam o‘rnashib olgan edi; suv qaytsa, u yonboshiga yotardi, lekin baribir saqlanib qolardi. Men yelkanlarni tushirib, qo‘limdan kelgancha tartibga keltirdim.

Quyosh botib borardi. Men qirg‘oqqa tushdim. Suv belimgacha keldi, lekin men bemalol o‘tdim. Qirg‘oqqa chiqib, men o‘zimni juda baxtli his qildim: kema endi qaroqchilarning qo‘lida emas edi. Endi u bizni uyga olib ketishi mumkin edi! Men qo‘rg‘onga borib, do‘stlarimga bu ajoyib xabarni aytishni istardim. Albatta, ular meni yo‘qolganim uchun tanbeh qilishadi, lekin men kemani qaytarib olgan edim — bu ishning oldida har qanday tanbeh ham kichkina edi.

Qorong‘ilikda o‘rmon orasidan qo‘rg‘onga yo‘l oldim. Ikki tepalik orasidagi yo‘ldan o‘tdim. Ben Gann yashaydigan joy yonida gulxan yonib turardi. «U juda ehtiyotsiz», deb o‘yladim.

Nihoyat qo‘rg‘onga yetdim. U yerda gulxanning qoldiqlari ko‘mirdek qizarib turardi. Hamma uxlayotgan edi, faqat xurrak ovozlari eshitilardi. «Qo‘riqchi yo‘q, — deb o‘yladim. — Kapitan yarador bo‘lgani uchun tartib buzilibdi».

Men sekin ichkariga kirdim va o‘z joyimga yotmoqchi bo‘lib, qorong‘ida emakladim. Oyog‘im kimningdir oyog‘iga tegdi. U uyquda ag‘darildi.

Shu payt birdan qorong‘ilikda chiyildoq ovoz yangradi:

— Sakkiz real! Sakkiz real! Sakkiz real! Sakkiz real!

Bu Silverning to‘tiqushi, kapitan Flint edi! U qo‘rg‘onni qo‘riqlayotgan edi!

Men qochishga ham ulgurmadim. Uyquchilar sakrab turdi va Silverning ovozi gumburladi:

— Kim u?

Men qochmoqchi bo‘ldim, lekin kimdir meni ushlab oldi.

— Dik, mash’ala olib kel, — dedi Silver.

Kimdir mash’ala keltirdi.