Safarga tayyorgarlik skvayr o‘ylaganidan ko‘ra uzoqroq cho‘zildi. Doktor Livsi o‘z o‘rniga boshqa vrach topish uchun Londonga ketdi, skvayr Bristolda band edi, men esa qal’adagi uyda, keksa o‘yinchi Redrut nazoratida kunlarni o‘tkazardim. Tushlarim dengiz va sarguzashtlarga to‘la edi. Soatlab xaritani o‘rganib, uning har bir burchagini yod olardim. Xayolan Durbin tepaligining cho‘qqisiga chiqib, eng ajoyib manzaralarni kuzatardim. Orolda gohida yovvoyilar bilan jang qilardim, gohida xavfli hayvonlardan qochardim. Lekin haqiqatda bizni kutayotgan sarguzashtlar o‘ylaganlarimdan ham g‘alatiroq va fojialiroq bo‘lib chiqdi.

Nihoyat bir kuni skvayrdan xat keldi:

«Kema sotib olindi va jihozlandi. U Bristol ko‘rfazida langarda turibdi, ikki yuz tonnalik, nomi «Ispanyola». Uni do‘stim Blendli topib berdi. Bristolda hamma bizning maqsadimizni — xazina izlashimizni bilib qolgan...»

— Ana xolos, — dedi Redrut. — Skvayr baribir gapirib qo‘yibdi.

«...Ekipaj topishda qiynaldim. Lekin baxtimga keksa bir dengizchi bilan tanishdim. U portda qovoqxona tutadi, hamma dengizchilarni taniydi. Sog‘lig‘ini tiklash uchun dengizga qaytmoqchi, kema oshpazi bo‘lib ketishga rozi bo‘ldi. Ismi Long Jon Silver, bir oyog‘ini yo‘qotgan — buni men tavsiyanoma deb bilaman, chunki u oyog‘ini mamlakatimiz uchun, mashhur Houk qo‘mondonligida xizmat qilganda yo‘qotgan. Uning yordamida bir necha kunda eng chiniqqan dengizchilarni yig‘dim. Hammasi oftobda pishgan, mard bo‘lmasa ham, mard ko‘rinadigan yigitlar. Shturman qilib Errouni, kapitan qilib esa juda qattiqqo‘l janob Smolletni yolladim. Darhol yo‘lga chiqing! Jim onasining oldiga bir kunga borib kelsin, keyin to‘ppa-to‘g‘ri Bristolga.»

Bir oyoqli dengizchi haqida o‘qiganimda yuragim bir zum muzlab qoldi. Lekin xat shunchalik quvonchli edi, skvayr shunchalik ishonch bilan yozgan ediki, men bu xavotirni tezda unutdim.

Ertasi kuni men onam bilan xayrlashgani bordim. Skvayr hammasini to‘lagan edi: mehmonxona ta’mirlangan, yangi lavha osilgan, onamga esa yordamchi bola ham topilgan edi. Uni ko‘rganimda birinchi marta ko‘nglim cho‘kdi: endi men uyimni tark etayapman, mening o‘rnimni esa boshqa bola egallaydi. Onam bilan, tug‘ilib o‘sgan ko‘rfaz bilan, qirg‘oq bilan xayrlashdim. Kapitan sayr qilgan qoya ortida g‘oyib bo‘lganda, ko‘zlarimga yosh keldi.

Pochta aravasi bizni tunda Bristolga olib bordi. Men yo‘l bo‘yi uxlab ketdim. Uyg‘onganimda biz shahar ko‘chalarida edik. Skvayr bizni port yonidagi mehmonxonada kutib turardi. Biz qirg‘oq bo‘ylab yurdik. Turli mamlakatlardan kelgan kemalar, dengizchilarning qo‘shiqlari, smola va tuz hidi... Men dengizni birinchi marta bu qadar yaqin ko‘rardim. Bular orasida qulog‘ida sirg‘a, sochlari o‘rilgan, keksa dengizchilar ham bor edi. Agar ularning o‘rniga qirol-u imperatorlarni ko‘rsam ham, bunchalik hayajonlanmagan bo‘lardim.

Va mana, endi men ham dengizga chiqaman! Ko‘rinmas orolga, ko‘milgan xazinani izlab!

Shu xayollar ichida turganimda, skvayr Trelouni dengizchi kiyimida, ko‘k kamzul kiygan holda bizni kutib oldi.

— Mana, siz ham keldingiz! — dedi u. — Doktor kecha Londondan keldi. Endi butun ekipaj yig‘ildi!

— Ser, — dedim men, — qachon suzamiz?

— Qachon? — dedi u. — Ertaga!