Doktorning uyi qorong‘i edi: u skvayr Trelounining uyida kechki ovqatda ekan. Biz o‘sha tomonga ot choptirdik. Xizmatkor bizni kutubxonaga olib kirdi. U yerda kamin oldida skvayr va doktor Livsi trubka chekib o‘tirishardi.

Skvayr Trelouni baland bo‘yli, keng yelkali, qizil va qo‘pol yuzli, ko‘p sayohat ko‘rgan odam edi. Uning qora qoshlari tez-tez chimirilar, bu uning tez jahli chiqishini ko‘rsatardi, lekin u yovuz emas edi.

Men bo‘lgan voqeani hikoya qilib berdim. Ular shunchalik qiziqib eshitishdiki, hatto trubkalarini chekishni ham unutishdi. Pyuning o‘limi haqida eshitganda skvayr o‘rnidan turib, xona bo‘ylab yura boshladi.

— Janob Dens, — dedi u, — siz juda olijanob odamsiz. Bu ko‘r maxluqni bosib o‘tganingiz esa — savob ish deb hisoblayman.

Dens jo‘nab ketgach, doktor mendan tugunni so‘radi.

— Trelouni, — dedi doktor, — siz Flint haqida eshitganmisiz?

— Eshitganmanmi?! — deb qichqirdi skvayr. — U o‘tgan eng qonxo‘r qaroqchi edi. Qora Soqol uning oldida bolakay edi. Ispanlar undan shunchalik qo‘rqishardiki, men ba’zan ingliz bo‘lganim uchun faxrlanardim. Men uning kema yelkanlarini o‘z ko‘zim bilan ko‘rganman.

— Uning puli bo‘lganmi? — so‘radi doktor.

— Pul! Bu qaroqchilar nimaga intilishadi deb o‘ylaysiz? Pulga, albatta!

— Agar bu tugunda Flintning xazinasi yashirilgan joy haqida ma’lumot bo‘lsa-chi?

— Unda, ser, — dedi skvayr, — men Bristolda kema jihozlab, sizni va Jimni ham olib, o‘sha xazinani topaman, hatto bir yil izlasam ham!

Doktor tugunni ochdi. Ichida ikkita narsa bor edi: daftar va muhrlangan qog‘oz. Daftarda kapitan yigirma yil davomida yozib borgan g‘alati hisob bor edi: sana, keyin pul summasi, o‘rtada esa xochlar. Doktor buni darhol tushundi:

— Bu qaroqchining hisob daftari. Xochlar — talangan yoki cho‘ktirilgan kemalar, summalar esa — Billi Bonsning ulushi.

Keyin u muhrlangan qog‘ozni ochdi. Ichidan bir orolning xaritasi chiqdi: kengligi, uzunligi, chuqurliklar, tepaliklar, ko‘rfazlar — kemani xavfsiz olib kirish uchun kerak bo‘lgan hamma narsa ko‘rsatilgan edi. Orol uzunligi to‘qqiz milya, kengligi besh milya bo‘lib, semiz ajdarhoga o‘xshardi. O‘rtasida «Durbin» deb atalgan tepalik bor edi. Xaritada qizil siyoh bilan uchta xoch chizilgan, ulardan birining yonida: «Xazinaning asosiy qismi shu yerda» deb yozilgan edi. Orqa tomonida esa yana shunday bitiklar bor edi:

«Baland daraxt, Durbin yelkasi, shimoli-shimoli-sharqdan bir ozroq shimolga. Skelet oroli, sharqi-janubi-sharq va sharqqa. O‘n fut. Kumush quymalar shimoliy xazinada. Qurollar shimoliy burun qumtepaligida. J. F.»

Skvayr va doktor xursand bo‘lib ketishdi.

— Livsi, — dedi skvayr, — siz bu bechora kasbingizni darhol tashlaysiz. Ertaga men Bristolga jo‘nayman. Uch haftada — yo‘q, ikki haftada — yo‘q, o‘n kunda bizda Angliyadagi eng yaxshi kema va eng saralangan ekipaj bo‘ladi. Hokins kema bolasi bo‘lib boradi. Siz kema doktori bo‘lasiz, men esa admiral!

— Trelouni, — dedi doktor, — men siz bilan boraman, Jim ham boradi. Lekin bitta odamdan qo‘rqaman.

— Kimdan? — deb so‘radi skvayr.

— Sizdan, — dedi doktor. — Chunki siz tilingizni tiya olmaysiz. Bu xarita haqida bilgan yolg‘iz biz emasmiz. Bugun mehmonxonaga hujum qilganlar — xazina uchun jonini ham ayamaydigan odamlar. Shuning uchun hech kim bu xarita haqida bir og‘iz ham gapirmasligi kerak.

— Livsi, — dedi skvayr, — siz doimo haqsiz. Men go‘rdek jim bo‘laman.