Bobomning radiosi

Bobosi ularnikiga ko‘chib kelganidan beri uyda sukunat cho‘kkan edi. Qo‘qonning chekkasidagi hovlida yolg‘iz qolgan Hakim bobo yetmish to‘qqiz yoshga kirgach, otasi uni o‘z uyiga olib kelgandi. Bobo kun bo‘yi ayvondagi so‘rida o‘tirar, televizorga qaramas, telefonni yoqtirmas, savolga esa qisqa, bir-ikki so‘z bilan javob berardi.

— Bobongiz zerikib qolganlar, — derdi onasi. — Eski uylarini, eski do‘stlarini sog‘inadilar.

O‘n beshga to‘lgan Otabek bobosini yaxshi tanimasdi. Bolaligida ular yiliga ikki marta, bayramlarda ko‘rishishardi, xolos. Bobo uning uchun jiddiy, qoshlari qalin, indamas odam edi.

Bir kuni otasi Otabekni bobosining eski uyidan keltirilgan narsalarni yerto‘laga joylashtirishga yubordi. Qutilar orasida u og‘ir, yong‘oq rangli yog‘och sandiqqa o‘xshash narsani ko‘rdi. Uning old tomonida mato bilan qoplangan karnay, oynali shkala va ikkita katta dumaloq murvat bor edi.

— Dada, bu nima? — qichqirdi u yuqoriga.

Otasi zinadan tushib, qutini ko‘rib, jilmaydi.

— Bobongning radiosi. Men bola bo‘lganimda ham u ishlamasdi. Bobong uni hech kimga tashlatmagan. Nimaga, bilmayman.