Shundan keyin uyda nimadir o‘zgardi. Har kecha soat to‘qqizda Otabek radioni yoqar, bobo esa so‘rida qaddini rostlab o‘tirardi. Radio musiqasidan keyin u gapira boshlardi. Qo‘qondagi eski choyxonalar haqida, yoshligida qurilishda ishlagani haqida, birinchi maoshiga nima olganini, buvisining qanday qilib mazali somsa yopganini so‘zlardi.

Otabekning singlisi ham kelib o‘tiradigan bo‘ldi. Keyin onasi, keyin otasi. Otasi bir kuni hayron bo‘lib aytdi:

— Dada, men bularning birortasini eshitmagan ekanman.

— So‘ramagansan-da, — dedi bobo va hamma kulib yubordi.

Bobo hikoya qilganda, radio shkalasidagi chiziqqa qarab o‘tirardi. Go‘yo hikoyalar o‘sha chiziq ortida, eski to‘lqinda saqlanib yotgandek edi. Ba’zan u kulib yuborar, ba’zan esa gapini to‘xtatib, uzoq jim qolardi. Bunday paytlarda hech kim uni shoshirmasdi.

Bir kech u Otabekka qarab dedi:

— Kavsharni yaxshi o‘rganibsan. Ertaga omborxonadagi eski soatimni olib chiq. U ham ellik yildan beri yurmaydi. Ikkalamiz tuzatamiz.

Otabek bobosining hikoyalarini telefoniga yozib bordi. Bir oydan keyin u ularni qisqa-qisqa qilib, maktab kanaliga «Bobomning radiosi» degan eshittirish sifatida joylay boshladi. Har qism radioning xirillashi bilan boshlanib, Hakim boboning salomi bilan davom etardi. Sinfdoshlari avval kulishdi, keyin tinglashdi, keyin o‘z bobolarining hikoyalarini olib kelishdi.

Sobir aka ham bir kuni mehmonga keldi. Ikki keksa odam ayvonda radio yonida o‘tirib, kech yarim tungacha eski zamon ustalari haqida gaplashishdi. Otabek ularning gapini yozib olar ekan, bir narsani payqadi: bobosi endi hech qachon o‘zini zerikkan his qilmasdi.

Har kecha soat to‘qqizda ayvondan to‘q sariq lampa nuri va eski qo‘shiq sadolari taralardi. Ba’zan, kuy tanish bo‘lsa, Hakim bobo past ovozda qo‘shilib kuylardi.